Wallilabou Bay

St. Vincent is een eiland waar je volgens velen met een ruime boog omheen moet varen. Te gevaarlijk. Vanuit St. Lucia naar Bequia hadden we dat ook gedaan. Dat wil zeggen, we waren er voorbij gevaren maar niet met een ruime boog. Zo zagen we dat er aan de noord-west zijde een paar baaien waren, waar toch nog redelijk wat boten waren geankerd. Een van die baaien vormde het (belangrijkste) decor van de film Pirates of the Caribbean.

AHF2017_WB-9

Niet dat Frank en ik die film hadden gezien (Femke blijkbaar wel), maar toch een leuk gegeven.

We waren de baai nog niet ingevaren, of we werden al tegemoet gevaren door een bootje om ons te helpen met ankeren. Het duurde even voor we goed lagen. Het was behoorlijk diep en hadden het anker de eerste keer iets te laat uitgegooid waardoor we te dicht bij de kant uitkwamen. De tweede keer ging het gelukkig beter. De jongens brachten een lijn naar de kant en kwamen toen geld halen. We gaven ze 30 Caribbische dollars (10 euro) 10 meer dan in de Chris Doyle guide stond aangegeven. Blijkbaar hadden ze veel last van inflatie gehad, want ze vonden het niet genoeg. 50 wilden ze hebben. Dat hebben we niet gegeven. In plaats daarvan hebben we brood voor de volgende dag besteld.

AHF2017_WB
Sieraden te koop…

Dat was nog niet geregeld of onze boot lag in een keer vol met armbandjes en kettingen. Allemaal mannetjes op boten hingen aan onze boot in de hoop wat aan ons te kunnen verkopen. En bijna allemaal hadden ze een rolletje gespeeld in één van de Pirates of the Caribbean films. Echte filmsterren dus! Gelukkig had Marjolie nog wat souvenirs voor haar vriendinnen nodig….

Daarna de kant op. Er waren allemaal rekwisieten uit de film te zien: een galgje, kanonnen en zelfs doodskisten. Blijkbaar was het erg leuk om daar voor de foto in te gaan staan. Of om je hoofd in de strop te hangen. Zelf hadden we daar niet zo’n behoefte aan, maar de mensen van de cruiseboot uit Kingston Town des te meer…

’s Middags even wat gedronken in het restaurantje – met ook weer allemaal rekwisieten uit de film en gelijk maar het avondeten besteld. Dat moet je daar ’s middags blijkbaar doen, anders krijg je er ’s avonds niks te eten.

Toen we ’s avonds aan wal stapten, kwam iemand ons bijlichten. “Security”, zo stelde hij zich voor. “Mooi”, dachten we, “dan liggen we hier veilig”. Prima gegeten in het restaurantje. Een aardig meisje bediende ons. Tot ze opeens “cookies, cookies” begon te zeggen. Bleek dat ze koekjes wilde voor haar kinderen. Die lagen aan boord en we hadden geen zin in om die op te halen. “Kleren dan? Of luiers?” Op die vragen hadden we eigenlijk niet gerekend. Afkopen met een fooi dan maar. Hadden we sowieso wel gedaan, maar dit voelde toch een beetje vreemd.

Toen terug naar de boot. Voor de zekerheid had ik al wat Caribische dollars in mijn zak gestoken. En ja hoor. “Security”. “Heel fijn, thank you”, zeiden wij. “Give me money”.

Kortom, we hoefden in Wallilabou Bay geen havengeld te betalen, maar ondertussen waren we heel wat geld kwijt om iedereen te vriend te houden. Het was leuk om gezien te hebben, maar hier gaan we geen tweede keer naar toe.

 

 

One Comment

Add yours →

  1. Albert (perron) 27 januari 2018 — 08:49

    Het was dus echt een piratenbaai ,haha,give my money haha,

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: