Bequia

20 – 22 december

“Wat is dat? Slapende dolfijnen?”. Dat hadden we nog nooit zo gezien. Bolle ruggetjes met vin staken boven het water uit toen we er vlak langs voorbij voeren net nadat we de baai uitvoeren. Vanuit Marigot Bay hebben we een heerlijke tocht van ruim 50 mijl gehad naar Bequia. Een van de vele prachtige eilanden van St. Vincent en de Grenadines.

Soms met windstiltes, maar vooral met een lekker zeilwindje. Op het laatst hadden we de perfecte wind in de zeilen en voeren we met 10 knopen op de baai af. Er kwam een klein bootje op ons af scheuren. Daar schrok ik eigenlijk wel van (wat wil die boot van ons??), maar gelukkig had Frank ergens gelezen dat dat een fotograaf was die van alle boten die binnenvaren foto’s maakt.

Helaas was Femke net in slaap gevallen. Op de foto zie je alleen een been van haar en Marjolie, Frank en ik samen achter het stuurwiel.

AHF2017_Bequia

Ondertussen nog een Zweedse ARC boot ingehaald met 6 Zweedse Vikingen (vrienden) die samen een paar jaar gaan varen. Bijzonder als je dat samen met je vrienden kunt doen als je in de 20 bent.

In de enorme baai hebben we een mooie ankerplek gevonden en lekker rond de boot gezwommen. Altijd fijn als je het water in kunt duiken met deze enorme hitte. Aan boord hebben we lekker gegeten en daarna vroeg naar bed. “Wat was dat…is er iemand aan boord?”. Helemaal lekker slapen in de baai doe ik niet. Ik heb toch steeds het verhaal van De Liefde in mijn hoofd (zij zijn overvallen in de Kaap Verden). We moesten vroeg opstaan, want we wilden de schildpadjes zien die hier worden opgevangen aan de andere kant van het eiland.

“Wat een prachtige chaos hier”, aldus Frank. Marjolie vond het “leuk voor even, maar niet om tussen te wonen”. Nederland was toch een stuk beter georganiseerd. Met verbazing zaten we te kijken naar de bedrijvigheid op straat toen we voet aan wal in Port Elizabeth hadden gezet. Zoveel gebeurt er om je heen, zoveel kleuren, zoveel indrukken. Prachtig!

Eerst maar eens even koffie drinken bij Lina’s. Daar schijnen alle Yachties naar toe te gaan. “No cappucino and no brownies” was het antwoord op onze bestelling. Het koffieapparaat was blijkbaar stuk en de brownies op. Dan maar een plakje kokoscake. Erg lekker!

Daarna door naar de customs en de immigratie. Eigenlijk hadden we gisteren gelijk naar customs gemoeten, maar daar hadden we helemaal geen puf meer in toen we aankwamen. “Hoe laat zijn jullie gisteren aangekomen?” “6 pm”. “Ok”. Probleem opgelost. De man die naast ons stond, had keurig opgegeven dat hij al om 16.00 uur was aangekomen. Daar werd een probleem van gemaakt. Gelukkig kon de man vriendelijk glimlachen en werd het probleem snel de wereld uit geholpen. Het immigratieloket was dicht. Daar moesten we later op de dag dus nog naar toe.

Eerst nog even bij de toeristeninformatie langs en daarna een taxi gezocht om ons naar de schildpadjes te brengen. We hadden al een taxi geregeld tot we in de gaten kregen dat het zo’n airco ding was. Wij wilden juist in een open pick-up taxi rijden. Veel leuker! We konden gelukkig nog ruilen.

AHF2017_Bequia-32

“Het lijkt wel of we in een reisgids rondrijden. Net of het niet echt is”. Zo voelde het voor mij. Zulke mooie blauwe stranden met palmbomen. Hier zijn ze gewoon. Het ene strand was nog mooier dan het andere en in een keer waren we op de plek van bestemming: het Turtle Sanctuary.

We waren gelukkig vroeg en kregen daardoor een persoonlijke rondleiding van Mr. King himself. Hij vertelde dat hij vroeger duiker was geweest en zijn geld verdiende met het vangen van schildpadden. In al die jaren had hij de schildpadpopulatie sterk zien afnemen en was tot het besef gekomen dat daar iets aan moest worden gedaan. Voor de volgende generaties was het belangrijk dat het aantal schildpadden weer zou toenemen. Ze maken onder meer het koraal schoon, ze eten kwallen op (heel fijn!!) en ze zijn van grote waarde voor het (duik-)toerisme.

Eerst had hij een paar schilpadjes die uit het ei waren gekomen opgevangen. Ze lusten alleen niks van het eten dat hij ze gaf. Na een week dwong zijn vrouw hem om de schildpadjes terug naar zee te brengen omdat ze anders dood zouden gaan van de honger. Maar net die volgende ochtend gaf hij ze zijn tonijnsandwich en wat denk je….binnen no time was zijn sandwich op. Het begin van een prachtig project.

Na de schildpadjes zijn we naar het uitkijkpunt midden op het eiland gegaan. Het was even wennen. In St. Lucia stond op elk parkeerterreintje waar ook maar iets toeristisch interessants te zien was, een of meerdere verkopers. Vaak met een mooi prieeltje er omheen of met een paar busjes waar de koopwaar mee werd vervoerd of uitgestald. Op dit uitzichtpunt in Bequia was niks. Helemaal niks. Alleen een kapotte auto. Je ging je bijna afvragen of de taxichauffeur ons wel naar de goede plek had gebracht. Waarschijnlijk wel. Je kon er in ieder geval heel mooi uitkijken op de andere eilanden van de Grenadines.

Daarna weer terug naar het ‘stadje’. Naar de immigratiedienst. “Rrrrrrt”, het ijzeren hek van de immigratiedienst werd hupsakee voor onze neus dichtggegooid. “Too late”. Hoezo too late? 2 minuten voor 12 is nog net geen 12 uur, dus prima op tijd. Maar daar trapte de enorme mevrouw achter de balie met opgetrokken schouders van het bellen niet in. “Kom straks maar terug”. En daar stonden we dan. Niks aan te doen!

“Na een lekkere cappucino bij de Chameleon (daar deed het koffieapparaat het gelukkig wel!) en een zoektocht naar een kapper voor Frank (drie kappers gevonden, maar geen plek. Ze zaten –letterlijk- bommetjevol) kwamen we uiteindelijk weer bij de Immigratiedienst terecht. Dit keer konden we eindelijk terecht. Met wat extra stempels op onze papieren en een stempel in ons paspoort konden we weer legaal door de straten van Bequia lopen. Top! Daarna nog lekker gelunched bij een strandtentje genaamd Gingerbread en een strandwandeling gemaakt tot het einde van Prinses Margaret Beach. We zagen de Indian Summer de baai invaren. Op de terugweg daar nog even langsgevaren om gedag te zeggen om daarna weer heerlijk op onze eigen boot te genieten van het prachtige leven aan boord.

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: