Rodney Bay, Saint Lucia

Een beetje onwerkelijk, maar het is toch echt waar: we zijn in de Caribbean. In het donker zag het er nog niet zo tropisch uit, maar de geuren en geluiden waren al heel anders dan in Europa. We waren de haven binnengevaren toen het nog net licht was, maar eenmaal aangemeerd werd het al heel snel donker. Eigenlijk hadden we binnen een uur alle formulieren moeten inleveren met de documenten voor de ARC en de douane, maar omdat alles al dicht was, hoefden we alles pas de volgende ochtend in te leveren. Claire van de ARC had ons de tip gegeven om bij een van de restaurantjes in de haven te gaan eten. De Thai was haar favoriet. Na drie weken op zee te hebben gekookt, was het wel heel fijn om weer ergens in een restaurantje te kunnen eten. Het eten stond alleen bij mij iets sneller op tafel….we moesten even wennen aan de ‘Caribische vertragings-modus’. We hadden ondertussen flinke trek gekregen. ‘Geduld is een schone zaak’, zullen we maar zeggen.

img_5969
“Als we dan toch moeten wachten, dan maar een selfie..”

Heerlijk om weer door te kunnen slapen zonder wakker te worden gemaakt om de wacht over te nemen en zonder bang te hoeven zijn dat je ergens tegen aan vaart! Maar nu werden we steeds wakker gemaakt, omdat het plotseling keihard ging regenen en we dan snel de luiken dicht moesten maken. Die buien zijn vaak heel kort, maar wel heel pittig. Als je dan eenmaal de luiken dicht hebt, val je vaak weer in slaap en word je wakker omdat het inmiddels snikheet is geworden. Luiken weer open…tot de volgende regenbui/squall.

AHF_stlucia-11
De eerst aankopen op de steiger worden gedaan

De volgende dag zaten we ‘s ochtends in de kuip koffie te drinken, toen er in een keer een man naast de boot kwam staan. Het bleek de eigenaar van de Aranui te zijn; onze concurrent tijdens de overtocht die helaas net twee uurtjes eerder waren binnengekomen. Ze wilden nu wel eens weten hoe de bemanning van de Mar-Jolie eruit zag. Elke keer als ze de wacht van elkaar over namen was de eerste vraag: “Waar is de Mar-Jolie?”.

Hij kwam eigenlijk om verhaal te halen bij ons. Blijkbaar waren we een aantal keren niet op de AIS zichtbaar geweest en ze dachten dat we dat expres hadden gedaan – om onze positie niet prijs te geven aan de concurrenten. Wij waren ons van geen kwaad bewust. De Aranui dacht dat ze te maken hadden met een schip met zes mannelijke bemanningsleden die gebrand waren om de eerste plaats te veroveren. En daar zaten we…papa, mama, twee dochters met opa….daar hadden ze totaal niet op gerekend!

We hebben de schipper met zijn bemanning uitgenodigd om ’s avonds bij ons een borrel aan boord te komen drinken. Eigenlijk hadden we daar helemaal geen zin in, maar het was uiteindelijk toch erg gezellig!

Na de borrel met de Aranui hadden we nog een sundowner vanuit de ARC. Dit jaar was het een hele ‘slome’ editie van de ARC door het omvaren vanwege depressies en alle windstiltes, waardoor de meeste boten pas heel laat binnenkwamen. Op de eerste sundowner waren daardoor nog niet al te veel boten aanwezig. Mad Monkey lag bij ons aan de steiger in Las Palmas en die waren er wel (na ons binnengekomen). Leuk feestje mee gevierd. De volgende dag wilden we onze slippers uit de schoenenmand halen. Deze staat op de steiger om eventuele kakkerlakken geen vrije doortocht te geven op onze boot. Helaas geen mand meer te bekennen. “Zouden ze de mand in het water hebben gegooid of heeft de vuilnisman de mand meegenomen?”. Dick ging achter de vuilnisman aan, maar die wist helaas ook nergens wat van. Balen dus…net de mand met al onze fijne schoenen en slippers. Even later liep ik op de steiger en zag dat er iemand op onze boot aan het kloppen was: security. Of ik mee wilde lopen om te kijken of de mand met schoenen die ze hadden ‘gevonden’ van ons was. “Yes, of course!”. Ik moest helemaal naar de ingang van het parkeerterrein van de haven meelopen, en verdomd, daar was onze mand. Ik helemaal blij! De security man vertelde dat ze de mand in veiligheid hadden willen brengen en daarom hadden meegenomen. “Jaja”, dacht ik nog. “Beetje vreemd verhaal”. Helemaal vreemd werd het toen er een paar slippers in zaten die niet van ons waren en achteraf bleek dat de slippers van Marjolie en Frank alsnog waren verdwenen. Ik was zo blij dat we de mand terug hadden, dat ik daar in eerste instantie niet op had gelet. De schoenen waren ook in een plastic tas gedaan, waardoor het niet zo opviel. Maar gelukkig had Dick wel zijn sandalen terug en ik ook mijn slippers en schoenen. Het vertrouwen was inmiddels wel wat verdwenen. Daarna zag ik ook nog het vervelende bericht dat zeiljacht De Liefde (hadden we ontmoet tijdens de vertrekkersdag) was overvallen en mishandeld op de Kaapverdische Eilanden.

https://www.zeilen.nl/nieuws/actueel/overval-en-diefstallen-vertrekkers-kaap-verden/

Ik heb er slecht van geslapen.

Gelukkig waren er natuurlijk ook leuke dingen te beleven hier in St. Lucia.

Wat superleuk was dat de ene na de andere boot binnen kwam. Waar mogelijk gingen we de boten gezellig ‘binnenhalen’. Vooral natuurlijk de Nederlandse boten. Zo ontstond er een heel gezellig clubje.

Eric van de Anzur kwam aan met het verhaal dat zijn boot was aangevallen door een walvis. Hij zou het wel even laten zien op een filmpje wat hij had gemaakt…. bij deze versie is de bijbehorende tekst niet gewist… Eric en de vijf walvissen

Arjan Boot van Visser Watersport uit Bruinisse was meegevaren op een Duitse boot…die was blij dat hij na twee weken weer Nederlands kon praten. Hij vertelde dat hij “op een gegeven moment zelfs in het Duits droomde”. Ja, dat is natuurlijk even schrikken!

Samen met Arjan en de Nederlands/Belgische boot Ngahue IV hebben we een rondrit over het eiland gemaakt.

Hierbij het verslag van Marjolie:

Na het wekenlange stilzitten op de boot kregen we toch wel zin om iets anders te zien dan de haven. We waren de haven eigenlijk nog niet veel uit geweest. Er waren altijd nog nieuwe klusjes die ons daarvan weerhielden. Ons plan was om een taxibusje te huren. De chauffeur zou ons dan naar de leuke plekjes van het eiland brengen.

Naast wij vijven, gingen Arjan van de watersportwinkel uit Bruinisse en een Belgisch koppel van de Ngahue IV ook mee.

De volgende dag verzamelden we ons allen in de vroege ochtend bij onze boot. Toen het busje eenmaal bij de parkeerplaats aangekomen was, volgden er geschrokken blikken toen bleek dat de airco het niet deed. Ondanks dat het nog ochtend was, was het toch al rond de 30 ºC. Door de raampjes helemaal open te zetten en er met ons hoofd er een beetje uit te hangen was dat probleem een beetje verholpen.

We bezochten als eerste de hoofdstad en Marigot Bay. Marigot Bay is een hele mooie baai, wat je echt het Caribische gevoel geeft. Daar zijn we later nog teruggekomen met de boot.

Eenmaal terug in het snikhete busje reden we naar een uitzichtpunt waar je de Pitons mooi kunt bekijken. – De Pitons zijn twee bergen die naast elkaar staan en een beetje een aparte vorm hebben. Het merk bier van Sint Lucia heet ook Piton. – Een van de twee vrouwen die het kraampje runden bij het uitzichtpunt wilde ons maar wat graag op de foto zetten met de pitons. “Grab the tits,” bleef ze maar herhalen. “Grab the tits.” Daarmee doelde ze op de bergen. Net zoals dat je in Parijs de Eiffeltoren tussen je vingers kunt plaatsen, kun je daar je armen om de “tits” slaan. Dat deed mijn vader natuurlijk graag. (Zie foto)

Langs de kant van de weg zijn we gestopt om wat kokosnootwater te proberen. Volgens onze chauffeur Anthony zou het je lichaam moeten reinigen. Ik heb er niet veel van gemerkt, maar bij Anthony heeft het zeker gewerkt. De komende uren moesten we continu een stop maken omdat hij naar het toilet moest.

Twintig meter van het busje vandaan waar ze de kokosnoten verkochten, zat een man op een bankje samen met zijn huisdier. Een slang. Ik kreeg te horen dat hij giftig was, dus ik weet eigenlijk niet meer waarom ik ‘ja’ zei toen mij werd gevraagd om het beest aan te raken.

Als laatste stop zijn we naar een waterval gegaan, daar kon je onder gaan staan. Erg koud, maar wel heel leuk om te doen!

Daarna zijn we afgezet bij het dorpje waar de fish friday (speciaal voor de ARC deze keer fish thursday) zou plaatsvinden. Het is een soort markt met overal kraampjes en muziek waar je vis kunt eten.

De andere ARC’ers kwamen daarnaartoe op een catamaran. De gratis rumpunch op de catamaran bleken er goed doorheen te gaan. Zelfs de Duitsers kwamen na 10 rumpunches een beetje los. Een Duitse vrouw was alleen zo dronken dat ze na een half uur al lekker in een netje van de catamaran was gaan slapen. Van het feest had ze – ondanks alle herrie – niks meer meegekregen.

De muziek was deze keer niet in regae-stijl, het was meer het “boem boem” soort muziek. Na een parade, wat leek op een kleine versie van een carnavalsparade, heb ik nog gedanst met een “local”. Op de terugweg gingen wij ook mee met de catamaran.

Ook zijn we met z’n allen (de Nederlandse boten) gaan BBQ-en op het strand. We werden afgezet en later weer opgehaald met een taxibootje. Iedereen had wat gemaakt of meegenomen. Het was echt reuzegezellig: meezingen en dansen met de Dolly Dots, Luv en André Hazes in de baai van Rodney Bay. Helemaal top!

Daarnaast nog een aantal ARC-borrels gehad en de prijsuitreiking – die was voor ons wat minder: de motoruren die je tijdens de overtocht had gemaakt, moest je zelf opgeven. Ze werden niet gecontroleerd. Maar dat levert al jaren flinke discussie op. Wij hadden in ieder geval eerlijk onze motoruren opgegeven. Daar voelden wij ons het beste bij. Maar het leverde ons uiteindelijk de zesde ipv tweede plek op. We waren wel als tweede van onze poule binnengekomen, dus we konden gelukkig wel heel lang van alle borrels en feestjes genieten.  Wij vermaakten ons wel. Op vrijdag was er in een dorpje verderop nog een “jump-up”: een straatfeest dat elke week in het dorp werd gehouden. Overal in de straat hapjes en drankjes die je kon kopen en midden op straat werd er gedanst. Met een groot aantal ARC-ers zijn we daar heen geweest. Een bijzondere ervaring.img_6119

 

 

Maar er is natuurlijk een tijd van komen en een tijd van gaan. Daar word je je hier wel heel erg bewust van. Gelukkig hadden we (bijna) met alle Nederlanders weer een nieuwe afspraak gemaakt: Kerst zouden we vieren op Tobago Cays. Dat was weer iets om naar uit te kijken, leuk!!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: