Crossing the ocean

19 november – 8 december

3179 mijl (op 5 mijl na 500 mijl omgevaren)

Verhalen van Astrid aangevuld met de verhalen die Frank dagelijks op Facebook plaatste via de Yellow Brick Tracker

Dag 1

En toen was het zover….de dag was gekomen dat we echt gingen vertrekken. De boot werd klaargemaakt, de grabbag stond gereed, er kwam een drumband op de steiger om ons feestelijk gedag te zeggen, oma werd uitgezwaaid, alle boten vertrokken langzaam de haven uit. Rond half twaalf zouden wij ons aansluiten. Motor aan en trossen los. Oeps…op het moment surpeme wilde de keerkoppeling van de motor niet inschakelen waardoor we niet konden varen 😳. Frank kreeg hem gelukkig weer aan de praat. De buurman van ‘Blonde Moment’ wilde ons wel een sleepje geven mocht dat nodig zijn. Gelukkig ging het allemaal goed en konden we aansluiten in de parade om de haven uit te varen. Allemaal mensen die daar stonden om ons uit te zwaaien. Heel bijzonder. Oma Jeanne had haar rode vest meegenomen waarmee ze kon zwaaien. Zo konden we haar makkelijk terugvinden tussen de mensenmassa. Dat was een heel goed idee!

Hier een impressie van de start van de ARC van het blad Zeilen.

Om 13.00 uur konden we pas starten. Voor die tijd moesten we ronddobberen voor de startlijn. Wat een gekrioel van boten! Je moest goed uitkijken dat je tegen niemand aanbotste. Het was voor niets dat iedereen een stootwil aan het anker moest bevestigen. Ik vind dat helemaal niks, met zoveel boten bij elkaar varen, maar opa Dick was helemaal in zijn element achter het stuur. Over de marifoon hoorden we dat het aftellen was begonnen. Snel nog de zeilen hijsen – je moest met gehesen zeilen over de startlijn – en daar gingen we richting start. “5 minutes”, “1 minute”….”toeeeeet”!en daar gingen we. “Eindelijk, echt op weg naar de Carieb”.

Hierbij een link naar een artikel van het blad Zeilen over de start van de ARC.

Bijna alle boten om ons heen hadden de spinaker opgezet (groot zeil voorop waarmee je meer wind van achteren kunt vangen). Wij hebben er ook eentje, maar die hadden we nog steeds niet gebruikt. Het leek ons niet heel verstandig om hem met de start uit te gaan proberen… Dus met ons grootzeil en de genua (voorzeil) op gingen we eigenlijk toch best aardig door de armade heen. We haalden zelfs allemaal boten in. Grote boten met spinaker. Tot grote frustratie van sommige kapiteins die ons niet wilden aankijken om te zwaaien toen we ze inhaalden. “Hoe kan die zware boot zonder spinaker ons nou inhalen?” waren wij voor ze aan het denken. Leuk!

Het weer was nogal een dingetje. Voor vertrek was het weer op de steiger het gesprek van de dag. Veel Duitsers hadden bijvoorbeeld routeerder (iemand die aangeeft hoe je het beste kunt varen) Wetterwelt (superduur) ingeschakeld. De meeste Duitsers gingen daardoor via het zuiden. Normaal gesproken pak je in november al vrij snel de passaat wind op en vaar je met de wind schuin van achteren in een ruk door naar de overkant. Je hoeft bij wijze van spreken je zeilen niet meer om te zetten. Maar nu kwam er een depressie aan. Wilde je die omzeilen (haha) dan moest je richting de Kaap Verden gaan. Wilde je snel naar de overkant, dan moest je pal west maar waarschijnlijk wel met hoge golven van een meter of vier. Omdat het zo’n ongebruikelijk weerbeeld was en het op zee heel lastig en kostbaar is om weerkaarten te downloaden, hebben wij ook een routeerder in de hand genomen: Stephanie Ball (Meteogib). Zij zou ons om de gebieden met harde wind en hoge golven heen leiden.

Mar_Jolie_AstridHuis_Carieb_klein-9
Onze eerste zonsondergang

Elke dag zou ze ons een mailtje sturen met de laatste weerupdates. Heel handig! Dus zo gingen we eerst in zuidelijke richting en daarna weer wat westelijker. Dat ging goed. Lekker de lasagne gegeten die ik de dag ervoor al had klaargemaakt en zo voeren we eigenlijk heel relaxed de eerste nacht in. Er stond een goed windje, dus we gingen snel de goede kant op. Heel fijn! Ik ging als eerste slapen. Was net ingedut toen ik van alles boven aan dek hoorde. “Astrid, snel komen, de genua is in het water gevallen!” “Hoe kan dat nu?’ Boven aan dek gekomen waren Frank en Dick al flink aan het sjorren om het zeil aan de railing vast te maken. Het zeil zat aan de onderkant nog vast en zo konden ze stukje bij beetje het zeil uit het water hijsen en vastzetten. “Dit soort dingen gebeuren altijd midden in de nacht als het keihard waait”. Ik hoor het Erik van de Anzur nog zeggen toen hij vertelde over de spinaker die hij onderweg was verloren. Heel fijn dat Dick bij ons aan boord is. Ik weet niet of Frank en ik alleen dat zeil hadden kunnen handelen. Het is enorm groot, zwaar en stug. Uiteindelijk zat de genua vastgesjord aan railing. De volgende dag zouden we wel weer verder zien wat te doen. Terug naar Gran Canaria, naar de Kaap Verden of proberen om het zeil weer op te hijsen.

Mar_Jolie_AstridHuis_Carieb_klein-11
Midden in nacht met 9 knopen speed genua binnenhalen. Niet fijn!

Dag 2

Het werd uiteindelijk het laatste. Dick had een  ingenieus  plan bedacht om de bevestiging van het zeil boven naar beneden te halen zodat er niemand de mast in hoefde 🐒🙈. Pfff, gelukkig!! De schakel was half doorgeroest. “Hebben er twee riggers de hele boot gecontroleerd, hebben ze dit niet gezien 😕”. Maar goed, het zeil was gelukkig niet beschadigd en kon weer worden gehesen. Top! Daar gingen we weer. Zolang het duurde, want de wind nam steeds verder af.

Dag 2 op zee (Frank). Na een prachtige start gisteren een pittige nacht. Om 23.00 ons voorzeil van kleine 100 vierkante meter in het donkere water. Gebroken verbinding in top van de mast. Met man en macht geborgen langs zijkant van de boot en vanmorgen met wat kunst en vliegwerk gemonteerd. Alles weer 100% en we varen weer met volle zeilen! Stemming weer opperbest!

Dag 3

Daar lagen we dan…te dobberen midden op de oceaan. Vantevoren had ik bedacht dat ik het niet zou doen, maar ik heb het toch gedaan: zwemmen midden op de oceaan. Zo gaaf!

Mar_Jolie_AstridHuis_Carieb-268
Zwemmen in de oceaan

Dag 3 op zee (Frank). Voor het eerst de motor gebruikt. 12 uur door windstilte gevaren. Van de nood een deugd gemaakt en met zijn allen in de 3 km diepe oceaan gezwommen. In de loop van de middag wind weer opgepikt. Koers aanvankelijk zuidelijk richting Kaap Verden om naderende depressie te omzeilen. Nu westelijker koers opgepakt. Keuze pakt tot op heden niet gek uit. Liggen als het goed is eerste in onze klasse van de Atlantic Rally for Cruisers. Niet te snel juichen. Nog ruim 2.400 mijl te gaan….. 

Mar_Jolie_AstridHuis_Carieb_klein-25
Achterop boekje lezen

Dag 4

Vandaag zijn we op zoek naar wind. Heel af en toe vinden we een vlaagje, maar ze verdwijnen net zo snel als dat ze zijn gekomen. Motoren dan maar weer. Eigenlijk willen we dat voorkomen om zoveel mogelijk brandstof te sparen – we hebben niet genoeg voor een hele oversteek- en omdat je strafpunten krijgt bij de ARC. Van oma Jeanne hebben we gehoord dat we eerste liggen in onze groep, maar op onze tijd zal nog wel de nodige correctie plaatsvinden. Waarschijnlijk ook bij de anderen, maar dat weet je natuurlijk nooit zeker. Van de 200 boten die met ons vertrokken zien we nog maar een handjevol op ons scherm met ons meevaren (binnen AIS bereik). Een van de boten roept ons op…naast onze boot heeft hij walvissen gespot. Wat een geluk dat hij ons opriep want iedereen bij ons aan boord was druk aan het lezen. We hadden niks in de gaten. In de verte zagen we water omhoog spuiten. Frank stuurde de boot erop af. Wat een prachtige beesten. Helemaal als ze naar beneden duiken en de staart zo mooi boven water naar beneden zwiept. Schitterend!

Mar_Jolie_AstridHuis_Carieb_klein-29

Dag 4 op zee (Frank). Weer is het hoofdthema. Boven de Atlantic is het weer van slag. Veel depressies in het noorden van onze route en windstilte in het midden en zuiden. Na een nacht lekker zeilen, was het vandaag helemaal niks met de wind. Veel gemotord. Rekenen met de brandstof.  Gelezen, water gemaakt, geluierd en zowaar wat schoolwerk voor Marjolie. Hoogtepunt van de dag een groep walvissen naast de boot! Yes! Nog 2.300 mijl te gaan!

Mar_Jolie_AstridHuis_Carieb_klein-33

Dag 5

Het is niet te geloven: weer geen wind! De hele dag de motor aan. Daardoor kunnen we nu wel nog even een douche nemen zonder door het douchehokje heen te stuiteren, op m’n gemak lekker koken (boontjes met hamburgers en aardappels uit de oven), en lezen, veel lezen. De mannen hebben zich gestort op Camilla Lackberg terwijl ik net het levensverhaal van Henk van Straaten “Wij zeggen hier geen halfbroer’ uit heb en ben begonnen met Nicci French en het verhaal van Diana. Het was een goede tip van de Skaedemonske om tijdens de oversteek ’s middags warm te eten. Dan gaat de tijd lekker snel, kun je met daglicht eten en afwassen en hoef je ’s avonds niet zo te stressen.

Op de AIS zien we nog maar een boot die met ons meevaart: Wink.

Mar_Jolie_AstridHuis_Carieb_klein-38

Dag 5 op zee (Frank). Weer geen wind. Vrijwel hele dag gemotord. Koken, bakken, lezen en genieten van de zon waren het thema. Proberen meer naar het zuiden te komen om straks met redelijke wind en golven naar onze bestemming te komen. Passaatwinden die we moeten oppikken liggen nog verder naar het zuiden. Denk dat we die pas maandag bereiken na nog een windstil gebied op zondag. We zijn blij met onze grote dieseltanks van totaal bijna 1.000 liter. De boten uit onze Rally die voor een noordelijke koers hebben gekozen krijgen te maken met sterke zuidwesten tegenwind die kan uitgroeien tot een storm en golven tot 5 meter hoog. Geen pretje, zeker niet als je er tegenin moet. Hoogtepunten van de dag: gebakken aardappels met boontjes en hamburger van Astrid en de zelf gebakken brownies van Femke. Zolang de voorraad strekt……. Nog ruim 2.100 mijl te gaan!

Mar_Jolie_AstridHuis_Carieb_klein-43Dag 6

24 november

Eindelijk, we hebben wind. Maar dan ook meteen een flinke bak met daarbij pittige golven. We varen hoog aan de wind en beuken door de golven heen. Windstilte is niet fijn, maar dit is ook niet alles.

We varen eerst noordelijk om daarna weer naar het zuiden de wind op te pikken. In het noorden komt na de de depressies een windstilte. Ik heb de eerste wacht vanavond. Mijn thee valt om en we varen de verkeerde kant op: oost in plaats van west. De stuurautomaat staat op de windvaan. Dat betekent dat hij de wind volgt. De wind zou zo draaien dat we steeds meer in westelijke richting zouden varen. Niet dus. Ik word er een beetje gefrustreerd van. Maar volgens Frank moeten we nog wat geduld hebben. Het komt vast goed. Volgens de berichten van oma Jeanne staan we eerste in groep E van de ARC. Waarschijnlijk zijn er meer boten die last hebben van de windstilte. Achter ons vaart A Noi. Die kan ons in ieder geval niet bijhouden. Laat in de nacht verdwijnt hij van onze AIS. We zijn helemaal alleen.

Dag 6 op zee (Frank). Was een heftig dagje. De hele dag met windkracht 5 hoog aan de wind gevaren om meer naar het westen te komen. Legde ons geen windeieren. Lagen op een bepaald moment 38e van de 188 boten die waren gestart en eerste in onze klasse. Moeten die positie waarschijnlijk opgeven, omdat we vannacht naar het zuiden zijn gevaren om begin volgende week de passaatwind eindelijk op te pakken. Het is nu midden in de nacht. De rest van de bemanning slaapt. Ze doen het supergoed. Hoogtepunten van de dag: onze eerste vliegende vis aan boord, de nassi van oma en de voortgang die we overdag hebben gemaakt! Nog 2030 mijl te gaan.

Dag 7

Onze routeerder Stephanie (Steph) geeft aan dat er heel veel boten vanuit het noorden onze kant opgaan. Die hebben waarschijnlijk veel last van de (gevolgen van de) depressies die daar waren of willen de windstilte ontwijken die daar voor de komende dagen is voorspeld.

Volgens de ARC berichten gaan er ook heel veel boten tanken in de Kaap Verden. Deze boten zijn na vertrek meer richting het zuiden gegaan waar het behoorlijk windstil was. Die hebben bij het motoren waarschijnlijk teveel brandstof verbruikt. Goed dat we vanuit Gran Canaria “de gulden middenweg” hebben gevolgd.

Vanmorgen draaide de wind steeds meer de goede kant op en we gaan stukje bij beetje meer richting Santa Lucia. 2016….2007…2003—2001…de 2000 mijl grens wordt overschreden…1999…1986..we maken er voor het gemak maar jaartallen van en proberen dan te herinneren wat er in welk jaar allemaal is gebeurd. Leuk om samen herinneringen op te halen! Zo gaat de tijd ook lekker snel voorbij. De golven zijn vandaag verdwenen. Er is wel wat swell, maar dat mag geen naam hebben. Wat een verademing met die vervelende korte, steile golven waar we gisteren doorheen moesten beuken! In plaats van nasi opwarmen, kan ik nu weer een kip tandoorietje uit de keuken toveren. Ik maak maar gelijk een extra portie en vries dat in voor het geval we binnenkort weer zo’n vervelende zee krijgen net als gisteren. Frank is ondertussen helemaal aan het genieten van de rust, de schoonheid en het leven op zee “deze weken ga ik nooit meer vergeten”.

We varen nog steeds alleen op zee. Ik ben benieuwd of en wanneer we weer andere boten van de ARC gaan zien.

Mar_Jolie_AstridHuis_Carieb_klein-49
Koken met golven:)

Dag 7 op zee. Vandaag hebben we gevierd dat mijn ouders 51 jaar getrouwd waren. Mijn vader is aan boord. Mijn moeder gebeld met de satelliet telefoon. Ook hebben we gevierd dat we nog minder dan 2.000 mijl te gaan hebben. Vieren doen we tijdens onze dagelijkse koffiemoment en “sundowner”. Dus vandaag met extra veel lekkers. Tussen de vieringen door hebben we de rommel van gisteren opgeruimd. Vandaag heerlijk gezeild met prachtig weer. Totaal anders dan gisteren. Liggen nu bijna ter hoogte van Kaapverdië en het is aanmerkelijker warmer aan het worden. Ook het zeewater is inmiddels ruim 29 graden. Tropics, here we come! We hebben tijd en mijlen geïnvesteerd om naar het zuiden te gaan. Volgens de Gribfiles kunnen we vanavond ter hoogte van de 17e breedtegraad de noordoost Pasaat oppakken en met gezwinde spoed in een meer directe lijn naar Saint Lucia varen. Want degenen die ons volgen via de app van YB races zullen wel denken dat wij tijdens onze sundowners iets teveel witte wijn drinken. Hoogtepunten zijn genoemd. Nog 1.946 mijl te gaan. 

Dag 8

26 november

Vandaag (nog) geen andere ARC-boot gezien. Wel een vrachtschip, maar dat is dan ook het enige schip dat we zijn tegengekomen vandaag. Wat een verschil om hier te varen in vergelijking met De Grevelingen. In de Grevelingen kunnen je alleen een rondje tussen de boeitjes maken, hier kun je elke kant opgaan die je maar wil. Tenminste, als de wind het toelaat. Dat is nou net waar we vandaag behoefte aan hebben. Het is weer behoorlijk windstil. Daarom zetten we de gennaker maar op. Die kan veel makkelijker de wind oppakken als er maar weinig wind is. Helaas is het zelfs nog te weinig wind voor de gennaker. Door de enorme swell/deining gaat de boot daardoor alle kanten op. We besluiten om hem dan toch maar weer in te halen. We hebben het in ieder geval geprobeerd en dat is al iets. Tot nu toe was onze poging om hem te gaan gebruiken halverwege gestaakt, omdat we het toch wel ingewikkeld vonden om hem op te zetten en toen we hem hadden vastgemaakt de wind in een keer veel te hard ging waaien.

Eind van de middag hebben we weer een poging gewaagd om hem uit te rollen. De wind was inmiddels wat harder (5 knopen) gaan waaien en de swell was afgenomen. “Met de … in onze zeilen en de wind in onze rug” zong Guus Meeuwis net via onze luidsprekers toen het zeil de wind pakte. “Lalaaalalalalalala”…..het lied “Het dondert en het bliksemt” is spontaan tot ons sundowner-lied omgedoopt:).

Dag 8 op zee. We zijn nu ruim een week onderweg. Fem en ik hebben de eerste wacht; van 21.00 tot middernacht. Op de achtergrond de afspeellijst van Astrid en boven ons een prachtige sterrenhemel. Het voordeel van de oceaan is dat er geen “vals” omgevingslicht is en er ontelbare sterren zichtbaar worden. Life is good! De gennaker staat voor het eerst en we maken gestaag voortgang naar het zuiden om morgen naar het westen te draaien om dan waarschijnlijk de rest van de week ongeveer dezelfde koers te kunnen houden. Via de satelliettelefoon kan ik beperkt e-mail ontvangen en mijn moeder houdt ons op de hoogte van de voortgang ten opzichte van de andere boten. We gaan nog steeds lekker. Met speciale software (timezero) proberen we aan de hand van gribfiles de juiste route te kiezen. Naast het weerberichtvan ARC Rally Control, houdt ook Stephanie Ball van Meteogib in Gibraltar ons dagelijks op de hoogte van de ontwikkeling van het weer precies op onze positie en twee dagen vooruit rekening houdend met ons strijdplan. Werkt super! Hoogtepunten van vandaag: eindelijk de gennaker er vol op en de heerlijke pannenkoeken vanavond. Nog 1.866 mijl te gaan.

Dag 9

27 november

Eindelijk hebben we de passaat opgepakt. Daardoor was het een heerlijke zeildag vandaag. Eindelijk ging het aantal mijl dat we nog naar het waypoint moeten varen gelijkevenredig omlaag met het aantal mijlen dat we daadwerkelijk varen. Dat was de afgelopen dagen wel anders. Nog een paar honderd mijl en dan zitten we op de helft. We zijn ons al helemaal aan het verheugen hoe we dat gaan vieren, namelijk met mini-pizza-puntjes. Mjammie. Marjolie en Femke hebben vandaag lekkere brownies gebakken. Niet om iets te vieren, maar gewoon omdat ze/we daar zin in hadden. Ook een goede reden!

Zelf ben ik aan de slag gegaan met hutspot met gehaktballen. Achteraf misschien iets te ambitieus, want onze pannen zijn net te klein voor vijfpersoonsporties. Die extra pan meer was wel even een dingetje, vooral omdat de boot behoorlijk schommelde. Maar het was de moeite waarde, de hutspot was heerlijk! En wie kan er nu zeggen dat hij (zij) in november hutspot heeft gegeten in bikini? ……

Dag 9 op zee (Frank). Tja, wat doe je dan op zo’n boot gedurende een oceaanoversteek? Een vraag die ons vaak is gesteld en waar we het antwoord ook niet op wisten. Hoe raar het ook klinkt, de dagen vliegen voorbij. Om te beginnen lopen we wachten. Niet zo spannend, want niet veel te zien en de boot vaart als het ware vanzelf op de autopilot. Denk dat we in de eerste week maximaal een uur zelf hebben gestuurd. Voor de fun! We lopen wachten van ieder drie uur. Astrid, ik en mijn vader. De kinderen soms en dat beschouwen we als bonus. We kunnen dus altijd minimaal zes uur per nacht slapen. Overdag is het een halfuurtje “het weer” en koers bepalen. Verder een uurtje of twee lezen. Onze koffie, lunch, sundowner en diner zijn echt dingen die we samen (voorbereiden en) beleven en waar je allemaal net wat langer kan natafelen dan thuis. Er wacht niets op niemand en je komt ook echt met elkaar in gesprek. Een voorrecht en prachtige oogst van deze tocht. Voor donker de dagelijkse check van mast en verstaging. Geleerd van de “mastenman” van de ARC, Jerry de “Rigger”. Heeft ons al wat ellende bespaard. Vandaag ook weer een belangrijk onderdeel losgetrild en tijdig ontdekt bij de mast. Pfff… Hoogtepunten van de dag: we speren nu als een gek de goede kant op en de schoen gezet voor Sinterklaas…..  Nog 1.738 mijl te gaan. Estimated Time of Arrival (ETA): vrijdag 8 december.

Dag 10

28 november

Weer een lekkere zeildag gehad vandaag. Het aantal mijlen dat we nog moeten varen begint gestaag af te nemen. Nog maar een of twee dagen en dan zijn we over de helft (dan pas??).

Gisteravond hadden Marjolie en Fem de schoen gezet. Het was niet te geloven, maar Sinterklaas was toch nog even langsgekomen. Vandaag konden ze lekker genieten van de pepernoten die Sint voor ze had meegenomen.

Marjolie zag eindelijk weer een groep dolfijnen voorbij komen. In de verte. Ze sprongen achter elkaar de oceaan door. Het leek wel of ze bezig waren met ochtendgymnastiek, zo hoog sprongen ze. Eigenlijk had ik verwacht veel meer dolfijnen en walvissen onderweg tegen te komen. De eerste paar dagen zagen we ze wel, maar de afgelopen dagen (bijna) niet meer. Misschien zitten we met onze neus teveel in onze boeken??! Of misschien zitten de golven en deining in de weg…..

Mar_Jolie_AstridHuis_Carieb_klein-53
Huiswerk

Dag 10 op zee (Frank). Een geweldige zeildag. Vanmorgen vroeg de gennaker (extra groot voorzeil van ongeveer 180 vierkante meter) erop gezet en net voor de sundowner de gennaker eraf. Met windkracht 6 toch nog wel een dingetje. Stiekem laten we ons toch een beetje gek maken door het klassement. En ik maar zeggen dat we ons niets moeten aantrekken van de concurrentie, maar de focus moeten houden op ons eigen zeilen. Dat kunnen we beïnvloeden; de rest niet. Heel houden van het spul hoort daar ook bij. Er zijn al verschillende boten inde beginfase uitgevallen met kapotte zeilen en eentje zelfs met een gebroken mast. Te veel testosteron aan boord en dus teveel risico? Of is dat te kort door de bocht? Gelukkig zit ik met vooral vrouwen aan boord….. dat betekent ’s nachts de gennaker eraf en vaak een rif in het grootzeil (vanavond heb ik deze er alweer uitgehaald met mijn vader, de dames slapen al!?!). We proberen zo in het donker wat meer rust te pakken en overdag weer gas te geven. Van mijn schoonmoeder hoorden wij vandaag via de telefoon dat we verschillende reacties krijgen op ons dagelijkse stukje. Wij zien de reacties helaas zelf nog niet. We hebben niet de beschikking over internet aan boord. De stukjes die ik schrijf worden via een satelliet tracker automatisch op mijn Facebook geplaatst. Service van de ARC organisatie. Met de reactie van Anouk van zeiljacht Tijd – vanmiddag doorgebriefd door oma – hebben we overigens al wel wat gedaan. De check van mast en verstaging doen we nu ruim voor donker, zodat we eventuele reparaties met daglicht kunnen uitvoeren. Bedankt Anouk en geniet van het vervolg van jullie reis! Hoogtepunt van de dag: scheuren met ruim 11 knopen door het water. Nog 1.566 mijl te gaan. ETA: 8 december.

Dag 11

Woensdag 29 november

Het is nu na middernacht (eigenlijk dus 30 november). Tot nu toe waren de nachtelijke wachten pikdonker. Voor mijn gevoel voeren we ‘s nachts gewoon in een zwart gat. Wel schitterend om dan de sterrenhemel te zien. Zo mooi zie je de sterren nergens. Gelukkig schijnt de maan vanavond wel en heb ik zicht op wat er om mij heen gebeurd. Dat vaart toch wel wat prettiger.

Gisternacht werd ik midden in de nacht wakker gemaakt door een dolenthousiaste Frank: hij had een vis gevangen. Tenminste, een vis was door het luik aan boord gesprongen. Hij was nog net niet in de stoel gaan liggen, maar het scheelde niet veel. Daarna kon ik niet meer in slaap komen (leuk, zo’n vis:(( ). Overdag gelukkig een aantal uurtjes bij kunnen slapen. Qua zeilen schoot het vandaag helaas niet zo op. We blijven er maar tegen aan hikken dat we ‘bijna’ op de helft zijn. We zijn in ieder geval (hoop ik) over de helft heen van het aantal dagen op zee, maar het aantal zeemijlen dat we nog moeten gaan is nog steeds boven de 1350. Femke heeft er ook last van. Aftellen willen we en land in zicht. Nu eerst maar aftellen naar Sinterklaas. Wij zijn heel benieuwd wat er in de pakjes zitten die we van Rene en Marijke  hebben meegekregen!

Mar_Jolie_AstridHuis_Carieb_klein-47

Dag 11 op zee (Frank). Een plof en wat gespartel doen mij rond middernacht opschrikken van de computer. Ik bekijk de koers en werk het logboek bij aan de kaartentafel. Goh, wat hoor ik toch? In de spaarzaam rood (dus niet verblindend) verlichte kajuit probeer ik te ontdekken wat mij gestoord heeft. Zie niks. Toch de hoofdverlichting maar aan dan. Tot mijn verbazing zie ik binnen op het tapijt van onze kajuitvloer een naar adem happende indringer. Een vliegende vis, pardoes door het openstaande luik naar binnen gevlogen. Iedere morgen pluk ik wel een paar vliegende vissen van het dek, maar dit had ik niet verwacht. Na dit nachtelijke avontuur, komt de dag bij ons aan boord beetje moeizaam op gang. Letterlijk, want weinig wind, en figuurlijk. Misschien lag het aan een gebrek aan slaap van de bemanning. De schrik zat er na de ongelukkige landing van onze brokkenpiloot bij de kinderen dan ook goed in. Femke heeft geen oog meer dicht gedaan, bang voor nog zo’n glibber, maar dan bij haar in bed. Op de een of andere manier zat er ook een irritant geluid in de boot vannacht die tijdens iedere golf zijn opwachting maakte. Gewapend met een zaklamp hebben we ieder kastje opengetrokken op zoek naar het geluid. Tevergeefs. Vanmorgen kwamen we erachter dat het buiten in de giek zat. Ook het brood bakken wilde niet echt lukken. Na drie pogingen hadden we eindelijk een acceptabel resultaat. Vandaag zijn we naar het zuiden gedraaid op zoek naar wind tussen de 13e en 15e breedtegraad. Dus weer even 100 mijl investeren in een zuidelijk koers en dan weer westwaarts. De concurrentie hijgt ons in de nek. Licht weer is niet ons sterkste punt. Hoogtepunten van de dag: ons driemaal is scheepsrecht zelfgebakken brood en de overheerlijke citroen spaghetti met een tomaten, mozzarella salade. ETA Saint Lucia: 9 december.

Dag 12

30 november

Jaaaa! Eindelijk is het zover: we zijn over de helft van het aantal mijlen heen!!! Dat moet worden gevierd. Met de sundowner krijgen we allemaal twee heerlijke mini pizzaatjes. Het grote aftellen kan beginnen. Net voordat we aan de pizza beginnen, zien we alleen onze ‘concurrent’ Aranui  op de AIS verschijnen. Tot nu toe stonden we op nummer een in onze poule. Aranui  heeft een lagere handicap, dus die zal ons in het algemeen klassement nu wel voorbij gaan. Voor de nacht laten de gennaker opstaan. Dan gaan we lekker snel. Het gaat harder waaien, we lopen het risico op squalls nu het zeewater meer dan 28 graden is (33 graden is het zeewater hier) en langzaam aan komt Aranui steeds meer onze kant op. In een keer voel ik me helemaal opgejaagd. Dikke stress – bij mij. Gelukkig probeert de rest van de bemanning me niet te overtuigen dat het allemaal wel mee valt, maar gaat iedereen (in het donker) aan de slag om de gennaker binnen te halen en daarna te gijpen. Marjolie helpt hartstikke goed mee. Stoer hoor!

Tot onze verbazing pakt de nieuwe koers hartstikke goed uit. We gaan weer met meer dan 7 knopen richting waypoint. En dat terwijl we een stuk rustiger varen. Geen klapperende zeilen meer. Ik ben blij dat we alles hebben omgezet!

Dag 12 op zee (Frank). Mini-pizza’s  tijdens de sundowner om te vieren dat we op de helft van de afstand naar Saint Lucia zitten. Yes!! Een mooie dag. Goed gezeild, iedereen lekker fit, wat klusjes gedaan en de klok een uur terug gezet. We halen de tijd als het ware in. In Saint Lucia is het UTC -4 en vijf uur vroeger dan in in NL. Dus om de 4 dagen zetten we de scheepsklokken een uurtje terug om het dag- en nachtritme te houden. De kokken van de apparatuur laten we op UTC staan om referentie te houden met de weerberichten die we op vaste tijden binnen krijgen etc. Vandaag voor het eerst een fotootje gemaild gekregen waar wij te zien zijn tussen alle andere boten die meedoen aan de Atlantic Rally for Cruisers (ARC). We dragen nog steeds het kroontje van de nummer 1 in onze klasse, maar dat gaat niet lang meer duren. De nummer twee zagen we al op de AIS. En waar wij net onze gennaker hebben binnengehaald voor de nacht, knallen zij met 9 knopen de nacht in. We slapen een stuk lekkerder met minder doek op. We willen wel voor een podiumfinish gaan. Eergisteren trouwens de meeste mijlen per etmaal geklokt; 182 mijl. Dat is 7,6 knopen gemiddeld per uur! Hoogtepunten van vandaag: het feit dat we nu de helft van de afstand hebben afgelegd en de heerlijke côte d’or chocolade bij de koffie (kadootje van Belgische zeilvrienden die we in Las Palmas troffen van zeiljacht Skedemonske). Nog 1.319 mijl te gaan (totale afstand volgens rechte lijn 2.680 mijl). ETA: 9 december.

Dag 13

Vrijdag 1 december

We hebben de goede koers te pakken. Nadat we gisteren de zeilen hadden omgezet, zagen we in een keer de EOS weer op ons AIS scherm verschijnen. De EOS is een 12 meter boot die we -dachten we- een dag eerder al gepasseerd waren. “Hebben we daar de hele tijd voor gevaren?”. De EOS was gewoon rechtdoor gevaren terwijl wij allemaal moeilijk zaten te doen met overstag gaan. “Recht door de zee is de kortste weg”, dus toen het licht werd hebben we de zeilen omgezet en zijn we gaan ‘vlinderen’ zoals dat zo mooi heet. Een zeil aan bakboord en een zeil aan stuurboordzijde. Met een ‘boom’ (paal) aan het voorzeil zodat hij opzij blijft staan. De wind valt er dan van achteren in (160 graden hadden wede windvaan gezet) en we knalden in een keer richting waypoint. Het aantal mijl dat we nog moeten gaan, zien we snel minder worden. Van `Jeanne krijgen we bericht dat we (weer?) op nummer 1 staan in onze poule. Dat kunnen we bijna niet geloven, omdat de Aranui ons gisteren zo dicht was genaderd. Leuk nieuws in ieder geval!

Dag 13 op zee (Frank). “Papa” klonk het vanmorgen al heel vroeg benepen uit Femke haar hut, “het ruikt hier naar vis”. Zo begon de dag vandaag. Als iemand niet van vis houdt, laat staan van vliegende vissen, dan is het Femke wel. Haar nachtmerrie werd bijna bewaarheid. Niet door het luik van haar hut gelukkig, maar op het horretje van haar luik lag een vliegende vis na te hijgen van een ongetwijfeld heftige vlucht en dito landing. Na dit avontuur de setting voor de zeilen veranderd voor de komende dagen. Varen nu voor het eest deze trip pal voor de wind met grootzeil en uitgeboomd voorzeil. Het zogenaamde “vlinderen”. Wel een beetje rollen, maar varen nu met een oostenwind van kracht 3 tot 5 recht naar onze bestemming. Met nog een week te gaan, komt het einde van onze voorraden vers fruit en groenten in zicht. In de hoofdkajuit hangen netten met groente en fruit aan het plafond.  Iedere dag struint Astrid de netten af op zoek naar rijp en groen en dat  belandt dan in de bak “moet op” of in een heerlijk receptje. Tot nu toe is het eten aan boord echt een feest. Hoogtepunt van de dag: het scharnier van het vluchtluik met wat creativiteit gerepareerd, heerlijk rijpe mango en een prachtige (bijna volle) maan. Nog 1.148;mijl te gaan. ETA: 9 december.

9D036504-7CF3-417B-BFDF-214ECD4263C3
Vliegende vis op hor Femke

Dag 14

2 december

Het was een lekkere zeildag vandaag. De zeilen staan nog steeds ‘gevlinderd’. We gaan nog steeds bijna recht op ons waypoint af. Zelfs zo hard dat we vandaag door de ‘nog maar 1000 mijl grens’ zijn gegaan. Dat moest worden gevierd. De kinderen hadden heerlijke chocolademousse gemaakt (pakje van de El Corte Inglés, aanrader!). Smullen geblazen dus.

Ook hebben we gesmuld van de aardappels uit de oven met Griekse salade. Voor morgen heb ik de Bolognaise pastasaus al klaargemaakt. De verse groente is nu echt op. Fruit hebben we nog wel. Het is wel een raar idee dat we nu al bijna twee weken op zee varen en dat je dan ook echt niks anders ziet dan zee – en een paar boten. Geen land, geen mensen, geen bomen…verder helemaal niks. Eigenlijk is dat bijna niet voor te stellen. Zelfs niet nu we midden op de oceaan zitten. Ik heb ook eigenlijk niet het idee dat we al twee weken continu aan het varen zijn. Het lijkt meer een week geleden -max- dat we zijn vertrokken. Vreemd.

Dag 14 op zee (Frank). Yes!! Ruim een uur gelden op 20.24 lokale tijd passeerden wij de grens van nog 1.000 zeemijl te gaan. Een enorme mijlpaal, gevierd met zelfgemaakte chocolademousse van de dames. Zeker als je bedenkt dat we door al het omvaren voor depressies en windstiltes niet de geplande 2.700 mijl onderweg zullen zijn, maar dat wij waarschijnlijk 3.300 mijl zullen afleggen. En dan ook nog steeds nipt eerste liggen in onze categorie en volgens mij de eerste “family boat” overall. Een lekker gevoel. De Zwitserse nummer twee vaart nu al achtenveertig uur direct achter ons aan. We zien hem op de AIS en met deze (passaat)wind is zijn lichtere en plattere boot in het voordeel. Maar zo zie je maar, je kunt wel in de buurt van ons komen op dit Atlantische circuit, er voorbij ben je nog niet zomaar. Waar zien we dat meer? Eens kijken hoe lang we het vol kunnen houden. Vanmiddag heerlijk op het achterdek boekje gelezen met uitzicht op de aanrollende golven. Ons “Balkon Atlantic”. Wat een genot en wat ontzettend gaaf dat we dit zo samen kunnen doen. Met Astrid en de kinders en natuurlijk met mijn vader. Met mijn vader vier ik dat we 41 jaar samen zeilen. In 1976 gestart met de Albin Vega, toen met de de Moody 333 heel wat jaren en de laatste jaren op de Elan Impression 434. En nu dus op onze Hallberg-Rassy. Mijn vader is inmiddels 74. Toch is is hij nog steeds ijzersterk, draait de volledige wachten mee, is een volwaardig engineer en een kei op elektronica gebied. Het is een genot om nog iedere dag veel van hem te leren. Hoogtepunten vandaag: tja, de 1.000 mijl barrière geslecht en de onwaarschijnlijke schoonheid van de oceaan met zijn vele gezichten. Nog 990 mijl te gaan. ETA: 9 december. 

Dag 15

“Nog ‘maar’ 5 dagen”. Wat lijkt dat ineens kort! Zo zie je maar, tijd is relatief. Vandaag eigenlijk een prima dag gehad. Vanmorgen werden we nog letterlijk achtervolgd door de Aranui – onze directe concurrent in de poule. Gelukkig is hij weer van het scherm verdwenen. Irritant als iemand je koers de hele tijd aan het volgen is. Verder eigenlijk geen bijzonderheden vandaag. Helemaal niet erg. We koersen gestaag richting Saint Lucia. Iets minder dan 800 mijl te gaan. Femke kan niet wachten tot we er zijn. Die vindt het nu wel leuk geweest op zee.

Dag 15 op zee (Frank). “Yes, 9,1 knopen” roept Femke. De wind is toegenomen naar windkracht 5 tot 6 en we lopen nu vrijwel voortdurend tussen 8 en 9 knopen richting waypoint. Het is net fietssnelheid, maar geloof me op een zeilboot is dat best lekker snel. Onze eerste plek zijn we vanmorgen kwijtgeraakt. We proberen in de eindfase nog een “undercut” door vanuit zuid met een voor onze boot iets gunstigere koers en wind (bakstagwindje kracht 6) naar noord te gaan en op Saint Lucia aan te varen. Da’s het plan! Kreeg net een e-mailtje van een collega NL zeiler die samen met ons is vertrokken, Eric Visschers van zeiljacht Anzur.Hij heeft wat meer pech heeft gehad, waaronder een aanvaring met een potvis die verhaal kwam halen op zijn roer. Uiteindelijk met een sisser afgelopen. De andere malheur heeft ie met wat handigheid en creativiteit kunnen oplossen. Respect hoor! Alles wat niet 100 procent voor elkaar is op een boot gaat er onder dit soort omstandigheden gewoon aan. Zo simpel is het. Ongelukje zitten ook in een klein hoekje. Zo hadden wij net op tijd de gennaker eraf gisteren. De val (lijn waar we het zeil mee omhoog hijsen) was vrijwel geheel doorgeschavield. Kwestie van een paar uur of onze gennaker was ook naar beneden gekomen. Soms moet je ook een beetje geluk hebben. Stemming is opperbest aan boord, zeker na de pannenkoeken van vanavond.  Marjolie en ik houden gezellig de eerste wacht en verheugen ons al op Sinterklaas dinsdag. Hoogtepunten van vandaag: het “niets moet” gevoel, de laatste perfect rijpe mango en mijn schoonheidsslaapje van vanmiddag (hoe lang is dat geleden?). Nog 818 mijl te gaan. ETA: 8 december.

Mar_Jolie_AstridHuis_Carieb_klein-40
Genieten van de zee

Dag 16

Uitzicht: oceaan. Verschil met gisteren: ruim 150 mijl en we staan tweede in het klassement. Balen!

Morgen komt hopelijk Sinterklaas bij ons langs. Dat zou een welkome afwisseling zijn. Ik begreep dat hij vandaag al de nodige voorbereidingen heeft getroffen. Dat valt allemaal nog niet mee…kadootjes inpakken op een hotseklotsende zee. Ik begin steeds meer respect te krijgen voor Sint en zijn Pieten.

Dag 16 op zee. De mijlen tikken gestaag voorbij. Langzaam kunnen we gaan aftellen. Moet gek gaan, willen we vrijdag niet aankomen. Zo met de finish in zicht, wordt het tijd om een aantal types hier aan boord in het zonnetje te zetten. Ten eerste “gennie” de generator. Iedere vier uur mag ze een uurtje aan het werk. En inmiddels bekend aan boord, als gennie power aanstaat mogen alle apparaatjes weer worden opgeladen. Onverstoorbaar en heel stilletjes laadt ze onze accu’s op en zorgt dat we (elektrisch) kunnen koken, de boiler kunnen opwarmen en water kunnen maken. En dat voor maar twee litertjes diesel per uur. Gennie is echt een topper. En dat hebben we nog onze Schenker watermaker van Rob – ik ben Robbie en water maken is mijn hobby- Wink uit Lelystad. Wat een luxe (eigenlijk) en wat een genot. Om de dag gaan we met zijn allen onder de douche. Nou ja, niet allemaal tegelijk, want zo ruim bemeten is het nou ook weer niet. Dit geweldige apparaat maakt voor ons zo’n 150 liter zoet water per dag. Uit zeewater inderdaad. Zo blijven we okselfris en de haartjes keurig gewassen. De echte held aan boord is echter “Ray”, onze autopilot. As we speak, kijk ik in het maanlicht naar rechts en rolt er een berg water van zo’n drie tot vier meter hoog onder de boot door. Het deert Ray niet en hij loodst ons al weken door de Atlantic. Onverschrokken gaat ie de golven te lijf en houdt MAR-JOLIE op koers naar de Carieb. Zonder te overdrijven, hebben we in al die weken nog geen twee uur met de hand gestuurd. Als iemand straks rust en een lekkere rumpunch verdient, is Ray het wel….. We kijken uit naar de viering van Sinterklaas morgen op zee. Ben benieuwd of en zo ja wanneer de pakjesboot bij ons op AIS en radar verschijnt. Vol verwachting klopt ons hart…. Hoogtepunten van vandaag: evenaring van ons record van 182 mijl per etmaal en het brood wat Marjolie en ik vandaag gebakken hebben, was heel lekker en in één keer goed! Nog 634 mijl te gaan. ETA: 8 december.

Dag 17

5 december

Een Sinterklaas om nooit meer te vergeten! Hoe bijzonder is het om op 5 december buiten op je boot Sinterklaaskadootjes uit te pakken. In je t-shirt:) en met echte pepernoten. Wat wil je nog meer?

De Ikea tas die Sint voor ons had meegenomen zat behoorlijk vol. Heel veel lekkers uit Nederland, dvd’s, bisschopswijn (hoe toepasselijk!) en mooie t-shirts voor opa en Frank. En als klapper op de vuurpijl een advent body shop pakket. Daarmee kunnen Marjolie en Femke tot de kerst elke dag een vakje open maken waarachter een kadootje zit van de Bodyshop. De eerste vijf vakjes zijn inmiddels al open.

Dank u Sinterklaasje!!!

Ook qua eten was het weer feest vandaag. Spinaziespaghetti gegeten (heel fijn die diepvries aan boord!) met als toetje chocolademousse – om te vieren dat we onder de 500 mijl zitten – en vanavond stokbrood met knakworsten.

De wind had er niet zo’n zin in vandaag, maar sinds ik de wacht over heb genomen gaan we weer minimaal met 6,5 knoop de goede kant op. Als het goed is, word ik hierna nog maar 2 keer om 0.00 uur wakker gemaakt om de wacht over te nemen. Ik kijk er naar uit om weer een hele nacht door te slapen. En ook om straks weer een lekker wijntje te kunnen drinken. De afgelopen 2,5 week hebben Frank en ik geen druppel alchohol gedronken. Dick een paar pilsjes. Dick en ik verheugen zaten ons al helemaal te verlekkeren aan de gedachte van een mooi glas rode wijn met een kaasje…nog een paar daagjes wachten…..

Dag 17 op zee (Frank). Gisteren was natuurlijk dag 16. Per ongeluk dag 15 bovenaan het blogje gezet. Excuses. “Pas openmaken op zee, op 5 december”, dat waren de woorden van René en Marijke toen ze mij een zware tas overhandigde. Dat was tijdens ons afscheid in Lelystad op 15 juli en 5 december was toen nog (letterlijk) mijlen ver weg. Mede dankzij de tas vol hartstikke leuke kadootjes en lekkernijen hadden wij een onvergetelijke Sinterklaas op zee. Hieraan kun je zien dat René als ervaringsdeskundige weet waar je behoefte aan hebt als je lang op zee zit. Super. Dank aan Sint en Piet uit Parkhaven in Lelystad! Qua wind hadden we vandaag iets meer verwacht. Niet helemaal de voortgang die we hadden gehoopt. Wel een relaxte dag. Dat in tegenstelling tot een aantal andere ARC boten. Dagelijks krijgen we een update per mail van boten met pech, variërend van lege accu’s die niet meer opladen tot gewonden aan boord. Voelen met de mensen mee. Dat wil je niet. Maar ja, met bijna 200 boten onderweg voorkom je ook niet dat er her en der wat mis kan gaan. Hoogtepunten van vandaag: Sinterklaas op de Atlantic met pepernoten, het doorbreken van de 500-mijlen-te-gaan-grens en het verbeteren van ons etmaal gemiddelde naar 197 mijl! Nog 454 mijl te gaan. ETA: vrijdag 9 december.

Dag 18

“Manuela, manuela…”….nooit gedacht dat ik dit lied nog ‘s samen met mijn schoonvader, mijn man en dochter keihard over de oceaan zou zingen. Maar vanavond toch echt gebeurd!

DJ Assie kon weer even haar ding doen en we hebben vanavond een heuse Hollandse meezingavond gehad. Erg gezellig!

Dag 18 op zee (Frank). “Manuela, Maaanuela……..” klinkt het hard in de Kuip van de MAR-JOLIE. Er wordt door opa, Astrid, Marjolie en ondergetekende driftig, maar niet bijster zuiver meegezongen op de klanken van Jacques Herb (schrijf je dat zo?). Femke leest een boek en schaamt zich rot voor dat zootje ongeregeld. Na de traditionele sundowner heeft Astrid haar rol als deejay weer met verve opgepakt. En na Manuela volgden nog vele andere kwalitatief hoogwaardige NL-talige smartlappen. Totdat….. de maagjes weer begonnen te knorren voor het avondeten. Goh, wat doen jullie toch de hele dag op zo’n boot? Nou ja vandaag ook nog aan de boot gepoetst, twee vrachtschepen op de AIS gespot, siestaatje gedaan, rondje dek-check, kijken maar de zeiltjes en ons een beetje geërgerd aan de trage voortgang vandaag. (Equatoriale) stroom tegen en wind zwak. En natuurlijk genieten van de ultieme vertraging in je leven. Geen stilstand, want bezig, maar ver van de dagelijkse beslommeringen en een mooi moment om vooruit te kijken naar en plannen te maken voor de komende 7 tot 10 jaar. “Waarheen, waarvoor?” was ook toepasselijk geweest vanavond. Hoogtepunten van de dag: mannenkoor, karrenspoor aangevuld met Astrid en Marjolie en samen met Marjolie kijken naar een werkelijk prachtig heldere sterrenhemel vanavond met “Angels” van Robbie Williams op de achtergrond. Nog 296 mijl te gaan. ETA: vrijdag 8 december (einde middag/avond)

Dag 19

De voorspelling was dat de wind vandaag flink zou toenemen met soms wel vlagen boven de 25 knopen. Met een lekker windje in de zeilen zouden we dan recht op Santa Lucia afvaren. Dat was het plan. De wind liet het vandaag alleen behoorlijk afweten. Weg plan.

In sukkel draf gaan we nu richting waypoint. Met als gevolg dat we waarschijnlijk in het donker aan zullen komen. Vanmiddag onze eerste echte squall gehad. Frank had het goed zien aankomen, dus we waren goed voorbereid. Net toen de squall overkwam selecteerde onze iTunes “Eye of a hurricane” van Ilse de Lange. Hoe toepasselijk!

Toen de squall overkwam, hadden we even een lekker windje. Daarna was de wind totaal verdwenen. Toch maar even de motor aangezet. Hopelijk komen we nu morgen in Santa Lucia aan als het nog licht is.

Mar_Jolie_AstridHuis_Carieb_klein-72

Dag 19 op zee (Frank). De één na laaste dag. Als het goed is. De wind laat ons volledig in de steek. Al dagenlang voorspellen de weerdiensten noordoost windkracht 4 tot 5 met uitschieters naar 6 tot 7. Wind waar onze boot lekker bij loopt. En wat hebben wij: windje 2 tot 3 met uitschieters naar windkracht 1. Tergend langzaam schieten de mijlen voorbij. Hebben zelfs de motor net anderhalf uur aan gehad, omdat de wind helemaal was weggevallen. Best frustrerend met de finish in zicht. Morgen de laatste loodjes. Hopelijk dan nog een lekkere zeildag (is voorspeld!) en voor donker binnen. Wel bijzonder vandaag was onze eerste squall, zeg maar een mini tropisch stormpje. Komt snel opzetten, geeft kort hevige wind (toen wel even windkracht 8) en een hoop regen. Fascinerend om te zien en super te spotten op de radar. Waren dus goed voorbereid en geen gekke dingen gebeurd. Voor de rest een mak dagje. Met huiswerk voor de kinderen en corvee voor de volwassenen. Hoogtepunten van vandaag: onze squally met veel zoet water voor ons dek en een werkelijk perfect gebakken broodje (door ondergetekende) uit de broodbakmachine. En geloof me, da’s nog niet gemakkelijk. Nog 137 mijl te gaan. ETA: vrijdag 8 december 18.00 lokale tijd (23.00 NL tijd). 

Dag 20

8 december

Mar_Jolie_AstridHuis_Carieb_klein-77
Land in zicht!!

“Jaaa, we zijn er!!!”. Weer vaste grond onder onze voetjes. Wat een geweldig gevoel om ons doel te hebben bereikt.

Het laatste stuk viel nog niet mee. Vanmorgen dachten we nog dat het heel lang ging duren omdat de wind het (weer) liet afweten. Maar het weer sloeg om. We kregen de ene na de andere squall over ons heen. Toch nog de regenpakken moeten gebruiken! Net voor de finish werd het droog. Heerlijk om over die lijn te varen!! Vanavond geen wacht en geen geschommel tijdens het varen. Wat zullen wij slapen!

 

We worden welkom geheten op het ponton met Rum Punch en Claire van de ARC maakt foto’s van ons. Terwijl we nog aan het afmeren zijn krijgt Dick een welkomstpakket van een vrouw uit Santa Lucia in zijn handen gedrukt. Dick had alleen net het boek van Bernard Prins over de oversteek van de Robeyne gelezen waarin werd gewaarschuwd voor allemaal mensen die wat willen verkopen…dus Dick weigerde vriendelijk, haha! Gelukkig konden we dit misverstand snel rechtzetten en kregen we alsnog het welkomstpakket aangeboden. Toch zonde om dat te missen!

Wind, regen, koud….”zijn we verkeerd gevaren? zitten we hier in Nederland?”. Maar nee, het is toch echt de Carieb! We hebben het toch maar mooi met z’n allen gefixt! Een trip om nooit meer te vergeten!!

Dag 20 op zee (Frank). We zijn gefinisht! Om 17 uur 13 minuten en 16 seconden lokale tijd zijn we door de finish lijn gevaren. Tweede in onze klasse (van de 17) en 33 ste overall (van de 189!). Trots op mijn bemanning en dit geweldige comfortabele en snelle schip. Als je ziet wat we allemaal achter ons hebben gelaten. Ongelooflijk. Het venijn zat duidelijk in de staart. Na een slap begin van de dag met veel deining en weinig wind, begon het tegen de middag hard te waaien en maakten we super snelheden van tussen de 8 en 10 knopen. We stoven op de finish af, totdat de lucht achter ons heeeel donkergrijs werd en het werkelijk uren stormde en regende. Een soort super squall. Gelukkig konden we met droog weer finishen. Bij het afmeren echter weer regen en veel wind. Dag en nacht druppelen nu de boten binnen en iedereen krijgt hier een fantastisch ontvangst met rum punch, felicitaties, fotograaf en welkomstpakket. Echt geweldig georganiseerd. Dit was mijn laatste blogje van deze trip op Facebook. Na 3.179 mijl op zee in negentien dagen 8 uur en tien minuten met talrijke prachtige herinneringen die we samen als gezin en met mijn vader hebben gemaakt zeg ik: het was mij een waar genoegen, dit was  MAR-JOLIE op Facebook. Over en sluiten. Terug naar http://www.mar-jolie.com. E740D775-A742-4C2B-91C0-56AE9C2F26F4

 

 

 

 

 

 

 

9 Comments

Add yours →

  1. Geweldig! Wat hebben we genoten van jullie verhalen. Dit kan niemand jullie meer afnemen! Veel liefs uit Bruinisse/Rotterdam, Caroline en Jan Willem

    Liked by 1 persoon

  2. Wow, wat een geweldig verhaal. Mag een ISBN nummer voor aangevraagd worden. Super trots op jullie!

    Liked by 1 persoon

  3. Gefeliciteerd met deze mooie mijlpaal! Geniet maar van de Carieb!

    Liked by 1 persoon

  4. Harald en Madeleine Hagesteijn (Hr48 Indian Summer) 14 december 2017 — 19:40

    Gefeliciteerd met jullie overtocht!!!! Mooie 2e plek, zeker met zo weinig wind een super prestatie. Nu genieten van de carieb.
    Wij hebben precies het zelfde gehad met onze genua in de ingang van de golf van Morbihan. Was zeker geen pretje. Gelukkig bij jullie ook alles goed gegaan. Zag op de site dat Hr 48 nr 1 en 2 waren in hun klassement en een HR 37 1e is geworden. Ja, ja die HR’tjes zijn niet makkelijk te verslaan. Alleen onze oude Indian Summer is wat later aan gekomen maar die zijn nog gestopt op de Kaap Verden. Het veel plezier met het vervolg van jullie mooie reis!! De Indian Summertjes

    Liked by 1 persoon

  5. Thomas van der Burgh 15 december 2017 — 01:15

    Well done guys and great result. I thoroughly enjoyed reading your blog and following your progress on the tracker.

    Liked by 1 persoon

  6. Lambert Breugelmans 16 december 2017 — 10:53

    We hebben met veel plezier jullie zeilreis gevolgd. Gefeliciteerd en een hartelijke groet uit Harmelen. Rieke en Lambert

    Liked by 1 persoon

  7. Sylvia van der Wijst 27 december 2017 — 14:45

    Kerstvakantie hier, en dus lekker de tijd om jullie verhalen te lezen. Wat een fantastische reis en een voorrecht om dit zo met je familie te beleven!!

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: