Madeira deel I

5.10 19.10   30 mijl NNW 10-15 knopen

“Wauw, niet normaal!!”, “Kijk daar, nog een”, “Daar komen er nog meer aan”. We hielden niet op met enthousiast ‘gillen’…. zoveel dolfijnen hadden we nog nooit bij elkaar gezien!! Van alle kanten kwamen ze naar ons toe zwemmen en ze kukelden bijna over elkaar om maar langs onze boot te mogen zwemmen. Bijna een half uur hebben ze rond onze boot gezwommen. Superleuk om mee te maken!AH2017_Madeira-2

Hierbij een filmpje om dit moment ook met jullie te kunnen delen.

In de verte kwam Madeira al in zicht. We moesten nog even de hoek om en daar verscheen in de verte de haven van Quinto do Lordo (QdL) al. Naar Funchal – de hoofdstad van Madeira – waren we bewust niet naar toe gegaan omdat die haven vaak vol is, en je er veel last hebt van swell (deining) in de haven door alle grote cruise boten die de haven in en uit gaan.

 

Porto Santo ligt vlakbij Madeira (30 mijl vinden wij tegenwoordig al dichtbij…alles is relatief natuurlijk). Het wordt ook wel het kleine zusje van Madeira genoemd. Maar Madeira is wel een totaal ander eiland dan Porto Santo. Als je van het strand houdt, dan kun je beter naar Porto Santo (ook wel het gouden eiland genoemd) gaan. Hou je meer van wandelen, bloemen en hoge bergen, dan is Madeira zeker een aanrader.

Ik had net de haven opgeroepen om naar binnen te gaan, toen plotseling de stuurautomaat weer (zie oversteek Porto Santo) blokkeerde. Dat was schrikken geblazen. Gelukkig konden we nog wel gewoon de haven invaren en lagen we op een mooi plekje vooraan de haven naast een Australisch stel (met enorme hond).

De haven van QdL ligt onderaan een heel nieuw hotel- en vakantiecomplex. Met prachtige zwembaden en allerlei faciliteiten en activiteiten waar je gratis aan deel kunt nemen. In de bibliotheek was een heel schema neergezet waar alles op een rijtje was gezet…wij hadden er heel wat die we wilden mee gaan doen. Femke wilde graag stenen schilderen en Marjolie en ik gingen ‘natuurlijk’ met haar mee. Maar helaas, er was niemand te bekennen op het aangegeven tijdstip om ons les te geven. Wel een heleboel voorbeelden waren er tentoongesteld wat er tot nu toe allemaal was gemaakt, maar…geen aanvullingen vanuit onze kant. De volgende dag hadden we onze pijlen gericht op de Yoga les. Dat leek ons wel wat. Strakke pakjes aan (heet!!) en daar stonden we met onze pakjes tussen allemaal badgasten in badkleding die aan het zonnebaden waren bij een zeezwembad. Alleen weer geen leraar te bekennen. Stonden we daar mooi voor paal. Lekker dan!

Snel maar weer naar de boot terug om daarna een duik in het zwembad te nemen. De laatste avond hebben we nog een poging gedaan om aan een activiteit deel te nemen. Toen was het wel bingo…maar daarover later meer in Madeira deel II.

Ondertussen had Frank de stuurautomaat al gedemonteerd en via DHL express verstuurd naar Nederland. Hartstikke duur, maar het was er binnen drie dagen. Dick, de vader van Frank, bracht het naar Almere waar het zou worden gerepareerd. Dan kon hij het weer meenemen als hij naar Gran Canaria zou komen.

De volgende dag kwamen de Maximo en Tijd ook aan in de haven. Een uit de hand gelopen borrel eindigde uiteindelijk met pizza’s in het gezellige havenbarretje.

AH2017_Madeira-43
Proosten met de Maximo

Aan de haven was ook een duikschool gevestigd. De ultieme kans voor Frank en de kinderen om een mooie duik te maken in warm en helder water. Wel spannend allemaal, dit was de eerste duik nadat ze hun PADI hadden gehaald. Femke was heel bang om vissen te zien. Dat was ze al bij het afduiken. Wat denk je…niemand van de hele groep had een vis gezien door het troebele water in Nederland, behalve…juist ja, Femke. Natuurlijk net voor haar neus schoot een of andere snoek voorbij. Als je geen vissen wilt zien, moet je zeker niet gaan duiken in Madeira…

De Braziliaanse duikinstructeur probeerde mij ook nog over te halen om te gaan duiken. Mijn theorie heb ik wel gehaald, maar bij de buitenduiken ben ik afgehaakt. Ik heb ooit een keer gedoken in Curacao. Zonder theorie en zonder training gelijk in het diepe naar het rif toe. Dat ging goed, totdat ik een enge stekelvis zag. Daar was ik zo van geschrokken dat ik terug wilde. Maar degene met wie ik samen de duik aan het maken, vond dat zonde van zijn geld en de duikinstructeur en hij vonden dat ik wel alleen (!) terug kon. De duikinstructeur wees me een korte route naar het strand aan en daar ging ik. Onderweg kwam ik nog een vis die wel drie meter lang was tegen. Toen had ik het helemaal niet meer…daarna nooit meer de behoefte gehad om de onderwaterwereld te gaan verkennen.

Maar ja, voor deze reis was het wel handig als Frank zou kunnen duiken om zo het onderwaterschip te kunnen controleren. Frank had besloten dat we dan maar gelijk als gezin ons PADI zouden kunnen halen. Dan konden we deze ervaring als gezin met elkaar meemaken. Dat was natuurlijk een mooie gedachte. Dus zo gingen we ter voorbereiding van onze reis op les bij Brabant Diving in Eindhoven. Tijdens de eerste duik raakte ik helemaal in paniek. Gelukkig had mijn duikinstructeur Bart alle geduld met me en heb ik uiteindelijk het theorie-examen en de vereiste zwembadoefeningen gehaald. De voor je PADI vereiste vier buitenduiken waren alleen een stap te ver. Daar moest ik echt afhaken. Maar ik was wel supertrots op Frank en de meiden dat zij het wel hadden gehaald. Ik vond het trouwens wel raar om iedereen zo onder het water te zien verdwijnen. Dat had ik nu in Madeira weer. “Komen ze wel weer boven?”, is dan toch wat je je dan afvraagt. Tenminste, ik in ieder geval wel. Gelukkig kwam dat allemaal goed. Meer dan goed zelfs. Razend enthousiast kwamen ze uit het water. Ze hadden heel veel vissen gezien waaronder een trompetvis, een octopus en zelfs een grote rog die verscholen onder het zand lag. Femke was helemaal niet bang geweest voor de vissen. Ze vond het zelfs hartstikke leuk om te zien. Het grote verschil zal natuurlijk zijn geweest dat je hier wel kan zien wat er om je heen zit en in het troebele water in Nederland absoluut niet.

AH2017_Madeira-49
Frank inspecteert het onderwaterschip

De duikschool organiseerde ook kayak tochten. Dat durfde ik gelukkig wel. De volgende dag zijn we met z’n viertjes onder begeleiding gaan kayakken. Eerst een paar grotten bezocht en daarna door naar een strandje en door een boog gegaan. Heel leuk om te doen.

Via de haven hadden we een autootje gehuurd om het eiland te bezoeken. De eerste auto had alleen een beetje weinig pit. Halverwege de helling kwam hij in de eerste versnelling nauwelijks meer vooruit. “Mam, wat doe je nu?”. “Ik doe niks, maar die auto ook niet!”. De bergen in Madeira zijn vrij stijl en op de snelweg moet je heel snel kunnen invoegen vanwege de korte invoegstrookjes…gelukkig konden we de auto nog omwisselen voor een pittig dieseltje. Dat reed een stuk beter!

Door alle tunnels heen gescheurd – en dat zijn er nogal wat op Madeira – richting Funchal. Lekker de toerist uitgehangen, gewinkeld en we hebben er een nachtje in een hotel geslapen omdat we een heel bijzonder restaurant hadden gereserveerd: het twee sterren restaurant Il Gallo d’Oro. Met bloemetjes bij alle gerechten die we geserveerd kregen. Een “bucket list ding” van Marjolie deze reis.

Gerecht (weet niet meer wat het is) met bloempje

Ook hebben we een poging gewaagd om een van de vele wandelingen te gaan maken. We hadden de wandeling met de 25 watervallen uitgezocht. Dat moest een hele mooie wandeling zijn. Het was een hele rit om er te komen. Het was alleen hartstikke mistig toen we boven aankwamen. Eigenlijk wilden we ook nog even snel een broodje eten, maar er was niks te krijgen vanuit de vertrekplaats. Daar hadden we niet op gerekend. Snel nog even teruggereden naar een restaurantje dat we even daarvoor hadden gezien. Superdruk daar met jeep safari warriors. Het duurde een eeuwigheid voor we ons eten hadden…toen iedereen was uitgegeten ging de muziek keihard aan en begon het personeel massaal een of ander Madeira lied te zingen: “Madeira, piri, piri, piri” of zoiets. Voor we het wisten was de hele tent in de polonaise. Zelfs Frank deed mee! Van wandelen is het niet meer gekomen….

wordt vervolgd….

 

 

 

 

 

 

4 Comments

Add yours →

  1. Pieter van Gestel 5 november 2017 — 14:03

    Hallo huisjes, in Griekenland met de oversteek naar Paxos hebben we ook vaak vele dolfijnen gezien maar zoveel als er om jullie boot zaten heb ik er “live” nog nooit gezien. Gaaf filmpje in ieder geval.
    Verder dacht ik dat het vooral bikkelen was op zo’n zeilreis maar als ik alle foto’s zie en vooral van jullie laatste diner op sterrenniveau zie ik wel dat het echt afzien is :)))
    Geniet er van, wij zijn inmiddels al bezig met een eerste aanzet tot het inpakken van verhuisdozen, tussen kerst en nieuw gaat het gebeuren 🙂 gr van Gesteltjes

    Liked by 1 persoon

    • Het is inderdaad heel pittig hier..borreltjes, lekker eten en lekker weer ☀️. We liggen nu in Las Palmas… we bikkelen ons door de feestjes en sundowners heen. Nu alleen nog oversteken…ben benieuwd of dat ook zo’n feest wordt 😉. Succes met jullie verhuizing! 🏡

      Liked by 1 persoon

  2. Leo en Josée Bijmans 5 november 2017 — 14:22

    Hebben jullie wel genoeg aan een half jaar ?

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: