Porto Santo

2 t/m 5 oktober 2017

“Kom snel, er is een mooring plek vrijgekomen in de haven”. Marleen en Eric van de Maximo hadden vanuit hun plekje in de haven alles goed in de gaten gehouden en belden ons meteen toen er een plek vrij was. Snel het anker gehesen, want we waren door alle golven en de harde wind behoorlijk aan het schommelen buiten de haven (zie oversteek Porto Santo). Ondertussen belde de haven ons op dat er daar ook net een plekje was vrijgekomen. Wat nu? Zo hadden we aanvankelijk geen plek in de haven en ineens hadden we er twee. Toch maar gekozen voor de mooring. Achteraf geen slimme actie, maar het is natuurlijk makkelijk praten achteraf.

Op 50 meter van elkaar vandaan was het was natuurlijk wel de perfecte plek om ’s avonds ‘even’ lekker met de Maximo te borrelen. Met de Maxi-Taxi (naam van hun bijboot) kwamen ze bij ons aan boord. Het was weer gezellig!

De haven van Porto Santo lag een kwartiertje lopen van het grootste stadje op het eiland “Vila Boulera”. In de haven zelf waren op een betonnen muur allemaal schilderingen aangebracht van boten die in Porto Santo waren geweest. Heel mooi om te zien! Via een mooie weg langs de kust kwamen we in het dorpje aan. We wilden er een hapje eten, maar het viel nog niet mee om iets leuks te vinden. Op zondag waren de meeste restaurantjes dicht.

AH2017_Porto_Santo-3Uiteindelijk vonden we een heel schattig tentje waar vroeger de visafslag was geweest. Aan een stenen tafel waar vroeger de vis werd gefileerd, kregen wij nu lekkere hapjes opgediend. De groente werd rechtstreeks gehaald uit het versmarktje dat eraan vast zat. Hoe vers wil je het hebben!

De volgende dag gingen de kinderen in het barretje bij de haven hun huiswerk maken. Goede Wi-Fi daar. Onze bijboot legden we naast de boot van de Tijd. Die waren wel zo slim geweest om ‘op tijd’ hun ankerplek te verruilen voor een plekje in de haven. Frank en ik hebben het stadje verder verkend en een auto gehuurd om de volgende dag mee rond te gaan touren. ’s Middags heeft Frank nog hard geklust om de stuurautomaat weer aan de praat te krijgen.

Samen met de kinderen zijn we de volgende dag naar het Huis van Columbus geweest. Blijkbaar is hij getrouwd geweest met een vrouw uit Porto Santo. In zijn huis is een expositie met hele mooie dingen om te zien. Ook de schatten uit een Nederlands VOC schip ‘Slot ter Hoge’ dat daar in 1724 is gezonken, zijn er te zien.

Daarna door naar de autoverhuur om samen het eiland te gaan verkennen.Een heel bijzonder eiland vond ik het. Veel kale bergen waar je doorheen reed om dan vervolgens bij hele mooie baaien aan te komen of plekken met een heel mooi uitzicht.

En dan kom je zomaar op een enorme golfbaan met gigantisch veel parkeerplaatsen. Het was blijkbaar de bedoeling om daar een enorm complex met gigantisch veel huizen en appartementen te realiseren. Het was alleen nog niet van de grond gekomen, met uitzondering van de golfbaan dan. Het lokale bestuur en/of projectontwikkelaars heeft waarschijnlijk wat last gehad van grootheidswaanzin. Wij hadden de tip gekregen om te gaan lunchen op de golfbaan, maar het was daar echt niet gezellig.

Dus maar even doorgereden naar het einde van het eiland. Het eiland is net geen 15 kilometer lang, dus daar waren we zo. Dat zag er beter uit. Een heel leuk restaurantje vlak aan het strand en het was er hartstikke druk. Dat beloofde wat goeds en dat was het ook. Samen met Frank heerlijke seashell pasta gegeten en zelfs Femke vond het eten lekker (wat lang niet altijd het geval is!).

Daarna nog teruggereden naar de Mini Zoo. We waren er al eerder heengereden, maar tussen de middag zat hij dicht. Het blijft lastig om met de openingstijden in het zuiden rekening te houden. Een heel schattig dierentuintje – zeg maar eerder een vogeltuin – opgezet vanuit een particulier initiatief door iemand met een passie.

Die passie voel je als je erdoor heen loopt. Alles is met zorg aangelegd en wordt met zorg onderhouden. De vrouw van de eigenaar vertelde dat haar man eerst een goedlopende strandtent had. Hij moest weg van die plek omdat daar een hotel werd gebouwd. Van het geld dat hij voor zijn vertrek kreeg, had hij dit opgezet. Een heel mooi park, echt in de middle of nowhere. Vanuit de lokale overheid had hij geen enkele medewerking gekregen. Zo had hij zelf jarenlang al het benodigde water vanuit het dal de berg op moeten vervoeren. Knap dat je dan toch weet te volharden om uiteindelijk je droom te realiseren. “Als je samen een project hebt, dan is de kans dat je bij elkaar blijft heel groot”, was de mening van zijn vrouw. Ons project – naar de andere kant van de oceaan varen – vond ze daar een mooi voorbeeld van. Altijd leuk om te horen.

Teruggekomen in de haven zagen we dat onze boot steeds dichter op de achterbuurman kwam te liggen. Het waaide nog steeds flink. De mooring vertrouwden we niet meer. Er was nog een andere mooring, maar die werd helaas net voor onze neus door een Zweedse boot ingepikt. Achteraf hoorden we dat die Zweedse boot eerst aan een andere mooring lag. De kapitein had zijn stuurwiel eraf gehaald om het te gaan lakken, toen ze in keer steeds verder naar achter dreven. Hij kon nog net op tijd zijn stuurwiel monteren om weg te kunnen varen, want ze zaten al bijna tegen een andere Nederlandse boot (Rings) aan. De mensen van de Rings zagen de Zweedse boot met behoorlijke snelheid net langs scheren met het blok beton achter zich aan (waar eerst de Tijd aan had gelegen). Later begrepen wij van het Zweedse projectiel dat deze 16 ton woog. Wij wegen met de tanks vol en wat spulletjes voor onze reis bijna 30 ton. Oeps….

Bij aankomst had Frank nog geïnformeerd of de mooring wel geschikt was voor ons gewicht. Volgens de haven waren deze net nieuw en konden ze ons gewicht wel houden. Daar waren ze blijkbaar iets te optimistisch in geweest. We hebben toen snel onze boot van de mooring losgemaakt en zijn toch maar weer voor anker buiten de haven gaan liggen.

Bijzonder in Porto Santo is dat je moet betalen als je op zee voor anker ligt. Zelfs evenveel dan wanneer je in de haven aan een mooring ligt. Maar de wasmachines daarentegen zijn dan weer gratis. Heel apart.

De zee was nog steeds aan het schommelen en wij dus ook. De hele avond hotsteklotsen…dat slaapt niet echt lekker, maar het was even niet anders. Tijd om verder te gaan richting Madeira. Maar niet voordat we eerst nog even ’s ochtends bij het bakkertje in het dorp een lekker bakje koffie met wat lekkers hadden gegeten. Maximo kwam ook nog even langs. Een mooie afsluiter van een bijzonder eiland.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

2 Comments

Add yours →

  1. Robbert-Jan Poerstamper 25 oktober 2017 — 17:58

    Erg leuk verhaal en prachtige foto’s. Hopelijk is de stuurautomaat weer ok.

    Groet

    Robbert-Jan,

    NB

    Hallberg-Rassy Connectie heeft de 100 gepasseerd wat betreft belangstellenden. 14 januari 2018 eerste winterevent.

    Week end van 8 juni 2018 wordt de Nova Hallberg-Rassy Tour gepland

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: