Lagos

10-9 16-9 126 mijl NW N 20 – 32 knopen / windkracht 5 tot 7

“Als we hier de hoek om zijn, begint de zomer”, aldus Frank toen wij bij Kaap Sao Vicente de bocht omgingen. En inderdaad, hier was het in een keer hartstikke warm. “Pff, ff wennen hoor!”, pufte ik. Het is ook nooit goed, haha.

Vanuit Cascais (Lissabon) gingen Jeanne en Dick met de camper en wij met de boot naar Lagos. We gingen eind van de middag weg en zouden de hele nacht doorvaren om ’s ochtends de beruchte kaap te ronden en op tijd in Lagos aan te kunnen komen. ’s Morgens is de wind rond kapen meestal wat minder dan later op de dag, vandaar.

Lagos_Marjolie

Met een lekker windje in de zeilen voeren we langs de westkust van Portugal. In eerste instantie voeren we een stuk bij de kust vandaan, om zo de goede wind te pakken en de welbekende visnetten (weer) te omzeilen. Ergens in de nacht zouden we dan gijpen en weer meer richting kust varen. Als we ’s nachts doorvaren, houden Frank en ik om de drie uur wacht. Ik zou de wacht van Frank overnemen, maar voordat Frank ging slapen zouden we samen de zeilen omzetten (gijpen).

Het waaide inmiddels 30 knopen (windkracht 7) uit het noordwesten en er stonden ook behoorlijke golven. Zo in het donker ziet dat er allemaal veel spannender uit dan overdag. Frank moest naar voren op de boot om de preventer van bakboord naar stuurboord om te zetten. De preventer voorkomt dat je grootzeil in een keer van de ene naar de andere kant klapt, als de wind niet (meer) goed in de zeilen staat. So far, so good.

Daarna zou Frank de boot op de goede koers leggen, richting de kaap waar we omheen moesten. “Heh, wat doet hij nu?”, dacht ik nog. Door een zaklamp die op de instrumenten (waar alle informatie op staat die je nodig hebt om goed te varen) scheen, zag Frank niet meer goed welke kant hij op moest en draaide hij de boot te ver door, waardoor de wind verkeerd in het grootzeil viel. Plotseling voeren we niet meer vooruit, maar achteruit. Met een schijnwerper om ons heen schijnend in de donkere golven een vreemde gewaarwording. “Snel, de motor aan!!”. Maar op het moment suprême deed die het natuurlijk niet. Wat nu? “Mmm, misschien staat de motorhendel in de verkeerde stand”. Snel de hendel in de neutraal stand gezet en opnieuw proberen. “Dududududu”, langzaam ging de motor pruttelen. Heel fijn om dat geluid te horen! Volle kracht vooruit!

Lagos_Marjolie-40
Kaap Sao Vicente

Net voordat de boot de verkeerde kant opvoer, had ik de preventer vastgezet. Daarmee werd een klapgijp gelukkig voorkomen. Nu hield de preventer de giek tegen, zodat hij niet kon omklappen. Je moet er niet aan denken dat dat midden in de nacht gebeurt (net zomin als overdag trouwens). Dat gaat met zoveel kracht, dat met gemak je zeil kan scheuren of nog erger de giek kan breken.

Daar kwamen we gelukkig dus met een sisser vanaf. Maar het was wel even schrikken. En ook met ruim veertig jaar ervaring van Frank gaat er dus af en toe toch wat mis…….

Lagos_Marjolie-3
Ingang vanaf zee naar Lagos

’s Ochtends kwam de zon weer op en hadden we weer een stralende dag voor de boeg. Net of er niks was gebeurd. De kaap om en zoals gezegd kwam de zomer ons tegemoet. Het was nog maar een klein stukje naar Lagos. Wat een verschil van de ene kant van de kaap naar de andere. Ineens hadden we een hele rustige zee. Heerlijk om zo naar Lagos te varen. Alleen net voor binnenkomst, ja hoor, deed de motor weer raar. Uit het niets liep het toerental weer omhoog. We dachten dat het probleem was verholpen, maar het kwam helaas toch weer terug.

Het was bijna laag water toen we aankwamen. Dat was nog even goed uitkijken, want we moesten een smal kanaal door en dat ging net met onze diepgang. Er kwamen ons ook veel bootjes tegemoet, maar daar konden we niet voor aan de kant. Helaas, pindakaas.

Lagos_Marjolie-4
Vaargeul richting haven van Lagos

Voor een brug moesten we aanmeren bij het receptie-ponton van de haven. Toen de benodigde formaliteiten waren gepleegd ging de brug open en konden we naar ons plekje varen. We lagen helemaal achterin in een heel smal stukje Het was even goed manoeuvreren. Om er later weer makkelijk uit te kunnen varen, voeren we achteruit naar onze plek toe. Daar waren we bij ons vertrek inderdaad heel blij mee, want toen lagen we aan lagerwal (de wind drukt je dan tegen de steiger, waardoor het heel moeilijk is om van de kant af te komen).

Bij ons vertrek vanuit Cascais had Marjolie haar enkel verzwikt. Dat hadden we goed kunnen koelen, maar voor de zekerheid wilde ik toch een elastieke band kopen voor haar enkel bij de apotheek (een ‘enkelband’, haha). Jeanne en Dick waren eerder in de haven geweest en vertelden dat de apotheek om de hoek zat. Marjolie wilde mee lopen, maar na 500 meter zag ze dat al niet meer zitten. Snel even een drankje gepakt op het terras en daarna zou ik alleen verder gaan. De serveerster vroeg aan ons: “zijn jullie Duits?” Omdat ik van Marjolie in Lissabon het verhaal had gehoord dat wij teveel lachten om Duits te zijn, zeg ik (iets te bijdehand): “Nee hoor, daarvoor lachen wij teveel. Wij zijn Nederlanders”. “Oh”, zegt de serveerster, “maar ik ben wel Duits”. Oeps! Marjolie schaamde zich natuurlijk helemaal dood voor haar moeder. Ikzelf trouwens ook (voor mezelf dan).

Komt de serveerster even later terug en zegt tegen me: “je hebt wel gelijk!”.

Naast de haven lag een hotel waar je gebruik kon maken van het zwembad. Zelfs daar was het water koud, maar het was heerlijk om daar af te kunnen koelen. Jeanne en Dick kwamen met ons buscampertje aan in Lagos. Dick en Frank gingen meteen aan de slag om samen het voorste luik te vervangen dat Jeanne en Dick met het busje uit Nederland hadden meegenomen.

Lagos_Marjolie-5
Frank en Dick aan de slag met het luik

Ook kwam er (weer) iemand langs om naar de motor te kijken. Een computer werd aan de motor ‘gehangen’ om te analyseren wat er nu aan de hand was.

’s Avonds hebben we met z’n allen lekker in het stadje gegeten, met ijsjes voor de meisjes en opa toe. De volgende dag zijn opa en oma op de boot gebleven en zijn Frank en ik een paar dagen op pad gegaan met de camper. Heerlijk om even met z’n tweetjes op stap te kunnen! En de meiden een paar daagjes met opa en oma.

Met het campertje zijn we eerst een dagje naar de zuidelijk westkust van Portugal gegaan (Parque Natural do Sudoeste Alentejano e Costa Vicentina). Een aanrader voor camperaars. Prachtig met alle ruige rotsen. Hier kom je relatief weinig toeristen tegen. Dat in tegenstelling tot de zuidkant van Portugal – de Algarve.

De volgende dag op onderzoek in de Algarve. Portimão was het  eerste stadje dat we daar inreden. Alleen maar huizen en flats en als we heel veel moeite deden zagen we een stukje zee. Maar dat stukje zee wilde iedereen zien, dus geen parkeerplaats te vinden. Al snel besloten we om iets meer het binnenland in te rijden. Goed idee! Nog geen 10 kilometer van de zee vandaan, vonden we de mooiste plaatsjes en hadden we de mooiste uitzichten. Het was zelfs heel moeilijk om een camping te vinden. Na veel gezoek op Google maps konden we kiezen uit twee plekken die redelijk in de buurt lagen. Allebei met een Nederlandse eigenaar. De ene was al een tijdje te koop “waarschijnlijk geen succes”, dus gekozen voor de andere. We moesten door een rivierbedding en daarna door de ‘wildernis’ om er te komen, maar het was de moeite waard.

Campinghouder Bert ontving ons. We kregen de lijst met do’s en don’ts mee. Broodjes voor de volgende ochtend werden besteld (stipt 8.30 uur lag het keurig klaar) en we konden ons campertje op een schitterend plekje midden op de terrassencamping neerzetten. Om nog ergens iets te kunnen eten, moesten we een eindje lopen. De buren dachten dat het goed te doen was en dat was ook zo. Gelukkig was Frank zo slim om de zaklamp mee te nemen, want op de terugweg was het pikdonker. Maar onze expeditie was de moeite waard. We kwamen uit in een wegrestaurantje. Voor 11 euro p.p. heb we de heerlijkste kipspiezen gegeten met daarbij een kaasje vooraf, wijntje erbij, goede gebakken frietjes (zeer zeldzaam hier!) en een koffietje na.

De volgende ochtend werden we door onze buurtjes op de thee gevraagd. Zij wonen een paar maanden in de zomer in Nederland en de rest van het jaar in een zelfgebouwde hut in Portugal. Ze hadden genoeg te vertellen. Mooie en bijzondere verhalen. Blijkbaar had Mik al over haar tocht in Afrika met haar oude Mercedes en haar omgang met haar ziekte MS een boek geschreven. Dat boek hebben we ter plekke van haar gekocht. Ik ben er inmiddels in begonnen. Een aanrader! (Spiegelend Zand – met beperkingen door de grenzeloze Namibwoestijn – Mik uit den Bogaard)

Lagos_Marjolie-27
Gezellig op de thee bij de buren – Mik, Frank en zoontje Savan (ontbreekt op foto)

Vrijdagmiddag zouden we terugkomen. Eigenlijk zou de Volvo-man ook vrijdag aan boord komen om de motor de hele dag aan de computer te hangen, maar toen bleek dat toch niet door te gaan. Zaterdag’s moesten wij uit de haven vertrekken omdat onze ligplaats dan was gereserveerd. We hadden daarom de maandag erop afgesproken in de haven van Portimão. “Geen probleem”, aldus Volvo, “wij vragen gewoon aan de haven op welke plek jullie liggen en dan melden wij ons maandagmorgen”. Wel jammer, want daardoor liepen we precies “De Liefde” mis. Ook een boot die we op de vertrekkersdag hadden ontmoet en de enige vertrekkersboot met een meisje van Femke’s leeftijd. Helaas moet je ‘soms’ prioriteiten stellen.

Lagos_Marjolie-32
Op weg naar Portimão

 

One Comment

Add yours →

  1. Caroline en Jan Willem van der Graaf 27 september 2017 — 08:56

    We denken regelmatig aan jullie, hoe jullie het hebben en hoe Mar-Jolie zich houdt. En gelukkig is daar dan weer een nieuw blog en prachtige foto’s! Dank en liefs uit Bruinisse, Caroline

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: